so it goes

bir şarkıya sarılmak istemek - 2

2010-10-14T13:26:00.001+03:00

♥

göğe bakma zamanı

2010-09-27T20:06:00.004+03:00

bazı zamanlar tüm evreni kucaklamak istiyorum. bugün o zamanlardan biri. o kadar büyük bir duygu ki bu, düşündüğüm, tahayyül etmeye çalıştığım anda gözlerim yaşarıyor. ama böyle saçmasapan bir duygusallıktan değil içimden bir şeyler taşıyor. işte en çok o zamanlarda gökyüzüne bakmayı seviyorum.

hepimiz geçici güzellikleriz burada. birbirimizin üzerine basmaya çalışıyoruz. halbuki sen de gideceksin, yerinden yeni bir tomurcuk gelip çiçek açacak. bilmiyorsun ama olduğun yer yeniden güzelleşecek.

güzelliğe saygısını ne zaman yitirdi insanlık?

öfff gökyüzüne baksana bir. ne kadar küçüğüz anla.

not: hayır pms falan değilim.

bir şarkıya sarılmak istemek

2010-09-05T03:21:00.003+03:00

bir şeyi nasıl sevdiğini anlamlandıramadığın noktada içine sokasın gelir ya. işte bu şarkı o şeylerden. insanın bir şarkıyı içine sokası gelir mi? geliyormuş.

serinmiş

2010-09-04T00:46:00.002+03:00

şu havalar da soğudu ya. akşamları, geceleri kapıyı pencereyi kapatıp elimizi kolumuzu kavuşturarak oturuyoruz. kitaptı, kahveydi, yataktı, uykuydu, en çekici şeyler haline geliyor ya... sonra insan sabah pencereden bakınca güneşi görünce "pıff hala mı güneş" deme nankörlüğünü nasıl gösterebilir? gösteriyorum işte.

öyle mutluyum ki... bunu kutlamak için bir fincan kahve içeceğim mesela şimdi.

yazarken Birsen Tezer - Balıkesir çalıyordu.

hayır

2010-09-01T01:22:00.005+03:00

hayır demek bazen bir tavır değil bir seçimdir. bahane değil sebeptir.

yalnız kalma ihtiyacım ne kadar bencillikse, birilerinin ısrarla benimle sosyalleşme isteği de o derece bencilliktir. insanlar önce kendi bencilliklerinin farkına varırlarsa başkalarının bencilliğine dokunmazlar, darlamazlar sanıyorum.
çelişkili konuşuyor olabilirim.

-aç parantez-

İnsanın bazen de gerçek özgürlüğü; hayır dedikten sonra, kendini ek açıklama yapmak zorunda hissetmemeyi keşfidir.

-kapa parantez-

evcil ve bu çerçevede bencilim ben bu aralar. üstelik kimseye de bir zararım yok.
bi elleşmeseler.

-dışarı çıkalım mı beraber?
+ben bu ara pek evden çıkmak istemiyorum. daha sonra başka bir gün çıksak. (anlayışına inandım, anlayışına güvendim. ona sığındım)
-hmm peki. (dünyanın en sitem dolu küfürsel kelimesi oluyor burada peki)
+eee. o zaman size iyi eğlenceler.
-neyse tamam hadi bay.

ahaha ne oluyor kuzum. senin benle sosyalleşmek istemen hak, benim kendimle kalmam hak değil. canım yaa. yerim.

Dikkat Kişisel Sınır Var! Geçmeye Çalışanı Isırır!!

uyarmadı demeyin.

home sweet home

2010-08-31T01:15:00.003+03:00

tam 9.5 ay sonra bugün ilk defa evimi çok ama çok sevdiğimi hissettim.
her yeri ışıl ışıl, gıcır gıcır, temiz ferah olan bu eve taşındıktan sonra aylarca ağlamıştım. alışamadım, sevemedim, "benim" diyemedim diye.
şimdi evden çıkmak istemeyişim öyle huzur verici ki.

evcilim, evcimenim ben.

çıkmaz

2010-08-30T23:21:00.003+03:00

birçok konuda beni en çok anlayan kişi annemken, en çok çatışma içinde olduğum kişinin de annem olması nasıl içinden çıkılmaz bir durum bilir misiniz?

haz

2010-06-24T15:08:00.000+03:00

usulca, sessizce kendi kendimi keşfimdir şu hayattaki en büyük hazzım.

dişli

2010-05-09T21:15:00.002+03:00

okuduğum kitapları, izlediğim filmleri çok çabuk unutur oldum. geçen hafta izlediğim filmin adını, 2 hafta önce bitirdiğim kitabın sonunu unuttuğumu fark ettim biraz önce.

çok önceleri filmler ve kitaplarla ilgili ufak notlar alma alışkanlığım vardı. ama onları da belli bir yerde toplamadığım için kaybolup gitti çoğu. şimdilerde örneğin 2 yıl önce izlediğim bir filmi sadece "hmm güzel filmdi galiba" veya "hmm sıkılmıştım o filmi izlerken" diye anımsayabiliyorum. öteye geçemiyor. karakter isimleri, kurgusu, örgüsü hepsi hak getire.

sanırım bu sürekli şikayetlendiğim bilgi kirliliğinden kaynaklanıyor yine. kafada o kadar çok işe yaramaz bilgi var ki. beyin sadece "çok elzem" dediklerini ön planda muhafaza ediyor. diğerleri arka odada silik biçimde depolanıyor. yani bilmemnerden arkadaşımın kuzeninin annesinin adını da aynı yere atıyor, 2 hafta önce izlediğim filmin adını, konusunu sonunu da. ikisi de "çok elzem değil" kategorisine giriyor çünkü onun için.

ama sor şimdi bana turkcell 2009 dördüncü çeyrekte ne kadar kar yapmış, ne kadar mal sevkiyatı vermiş, türk telekom hangi illerde değer katan okullar açmış, alcatel-lucent üniversitesi istanbulda ne yapmış diye. bir bir sayarım. günümün 9 saatini işte geçirdiğim için (1/3'inden fazla) bu bilgileri daha önemli olarak kodlamış. hiç arka odaya atmıyor. bunları "çok elzem" kategorisinde tutuyor. "ben"im için hiç de elzem değil halbuki. ne ironik. ne acı.

kitabın sonunu hatırlayamadığımdan yola çıkarak, pis çarkın sıradan önemsiz dişlisi haline geldiğim gerçeğiyle yüzyüze geldim yine. hayırlara vesile olsun.

hayat böyle çok sıkıcı.

yazık

2010-05-07T22:08:00.001+03:00

Güvendiğim dağlara kar yağsa iyi de, güvendiğim dağlardan taş yağınca zor oluyor...

Ortaçgil'i sever misiniz?

2010-04-30T01:37:00.005+03:00

Ben severim.
Kaç ay geçti bilmiyorum. Otaçgil dinlemeyeli.
Biraz önce bir anda aklıma geldi. Açtım bir "Çoktular ama Hiç Yoktular" dinledim. Kalbime işledi. Yüreğim yerinden çıkacak gibi oldu. Nasıl sarsıldım tanrı bilir.
Ne oldu biliyo musun? Takriben 3-4 saniye içinde bundan neredeyse 10 yıl öncesine gittim. Ve akabindeki 3 seneyi o 3 saniyeye sıkıştırdım. Işık hızıyla 3 yıllık duygu geçti içimden. Nasıl yoruldum anlatmam mümkün değil. Ama nasıl da güzel bir yorgunluk bu. Ardından gözleri yaşlı gülümseyen bir surat bırakan.

Bak şimdi Bu Su Hiç Durmaz dinliyorum. İçimde nasıl atlar koşuyor bilemezsin.
Uykusuzluğumdan belli, kafamda birikintiler.......

Hayır yani seneler oldu. Bu adamın müziği bana ne yapıyor bilemiyorum; beni nasıl ehlileştiriyor, ne kadar güzel bir insan yapıyor, tüm kirliliklerden çirkinliklerden nasıl uzaklaştırıyor bir anlatabilsem. Dahası nasıl oluyorsa özel Ortaçgil arkadaşlarımla paylaştığım duygular var. Bak mesela "Şık Latife" hallerim vardır. "Mavi Kuş" gibi küskünlüklerim. Sonra "Pencere önü Çiçeği" gibi tatlı güzel özel günlerim. Sor onlara onlar hemen anlar. Tarif edemem. Ancak Ortaçgil seven biri isen ben bunu anlatmadan da anlayabilirsin ne demek istediğimi.

Bir de böyle konserlerinde çok alakasız girer, hangi şarkının geldiğini kestiremezsin de bir anda o çok bildik tanıdık ezgisiyle çıkıverir. Öyle zamanlarda yüzümde dünyanın en güzel gülümsemesinin olduğuna eminim. Gözlerim parlıyor, kalbim kabarıyor rengarenk.

Şu an 30 saattir su içmemiş bir insanın suyla yeniden buluştuğu ilk andaki kadar kana kana Ortaçgil dinliyorum.

Neyse. Benden size gece tavsiyesi, Gece Yalanları'ndan hallice.
Arada sırada Ortaçgil dinleyin. Ruhunuza renk gelir.

kişiye özel bonus: "seni sevdiğimi anladığım günden beri çocuklar bile bana çiçek diye baktılar" :)

kibir

2010-04-05T00:29:00.001+03:00

insanlığın en büyük günahı.

izole edin beni, fanusa koyup rafa kaldırın

2010-03-23T14:15:00.002+02:00

Bir arkadaşım vaktiyle "Çalışmak insanın karakterini bozar" demişti.
Şu anda ofisteyim, keyifsizlikten ölüyorum. iş biriktikçe birikiyor. hepsini bir solukta yaptım bitirdim derken bir yığın daha geliyor. mesailer uzuyor. para gelmiyor. özel hayatlarımız, sosyal alanlarımız kırpılıyor da kırpılıyor. bazılarına göre sosyalleşmek, iş çıkışı ofis arkadaşlarıyla birlikte sinemaya gitmek, pazar sabahları kahvaltı için ofisten birinin evinde toplanmak olarak tanımlanıyor. haftanın neredeyse 7 günü birbirini gören bu insanlar doğal olarak birbirlerinden sıkılmaya başladıkça gerginlik artıyor, suratlar asılıyor, kimse birbiriyle konuşmak istemiyor. ama kimse bunun sebebinin sürekli olarak birbirleriyle vakit geçirmek olduğunun farkına varmıyor.

hayatımın son birkaç ayında, hiç olmadığım kadar huysuz, mutsuz, aksi, sıkılgan, enerjisiz düştüm.

hep diyorum. "pazar günlerini de ofis arkadaşlarıyla geçirmek nereden çıktı?" diye. dinleyen yok. sonra ofiste "naber" dediğinde cevap vermeyen, sürekli "bıktım bu ofiste" diye yakınıp duran, sonra da cumartesi akşamı ve pazar sabahı için birlikte plan yapan ofis insanları.

rabbim bana sabır ver.

filmlere cuk oturan şarkıları severiz

2010-03-16T02:19:00.002+02:00

bana göre bu dünyada yapılmış en güzel şarkılardan biridir bu. ara ara özler, tekrar tekrar dinlerim. sonra aylarca unutur, aylar sonra yeniden özler yeniden yeniden yeniden dinlerim. -filmi sadece 1 kez izledim ama. yüreğim kaldırmaayor- hele "I need your loving like the sunshine." demiyor mu! Oh my!

biri bana dur desin

2010-03-11T00:19:00.006+02:00

birçok şey için geç kaldım şu hayatta. yanlış tercihlerimin kurbanı oldum. o yanlış tercihleri yapmakta o kadar erken davranmasaydım bu kadar geç kalmazdım belki bazı şeylere.
giderek anneme benziyorum. ara ara kendimi "benim de yapmayı çok istediğim şeyler vardı ama geç kaldım. kaçırdım. şansım yok ki hiç" derken buluyorum. kızardım ona. şimdi ise onu anlıyorum. ne hoş. ne acı.

bir hayatım daha olsa. ah keşke olsa. o hayatımda, aldığım yanlış kararlardan dolayı altüst ettiğim hayatımı değiştirmek, toparlamak için başka bir ülkeye kaçmak olmazdı mesela. ve yine o hayatta başka bir ülkeye gitmiş bile olsam döndüğümde beni bekleyen gerçek hayatım soğuk duvar gibi önüme çıkmazdı. efendim? o zaman vereceğim kararların doğru olacağını nereden mi kestirebilirim?? kestiremem. ama şimdiki kadar geç kalamam. kalmamalıyım. kalmamalıydım.

ilerleyen yaş sendromu mu bu yaşadığım? belki öyle, belki değil. ne yaşlılığı? ne yaşı? kaç yaşındayım ki? daha otuzuma bile gelmedim. ama kendimi o kadar yordum, o yorgun halimle öyle bir yola girdim ki toparlamam çok zor. ne enerjim ne zamanım var. ne de şansım.

ben eskiden kendimi çok özel sanırdım biliyor musun? hahaha!! özel!!! özel ne demek? kafasında sürekli sorular oluşan, o sorulara hiç cevap bulamayan, en sonunda elinde "hep soru, hiç cevap"la kalan bir insan olduğum için özel sayardım kendimi. farzedelim ki bu beni özel yapar. mutluluk getirdi mi, getirir mi sen bana ondan haber ver.

çok büyük şanslarım oldu. şanssızlıklarım da. ama şanssızlıklarım şaşırtıcı bir tutarlılık gösterdi hep. hala gösteriyor. ne büyük şans değil mi? hayatım boyunca istediğim, aradığım şey tutarlılık oldu. kendini böyle bir noktada göstermesi ne kadar iç açıcı!!

kendimi yargılamaktan hiç vazgeçmedim. suçluysam da kendimi yargıladım, suçsuzsam da. suçsuz olduğum durumlarda bile "ama böyle böyle oldu ben de böyle böyle yaptım" diye suçsuzluğumu kanıtlama ihtiyacı duydum hep. hep kendimi hırpaladım. bu beni öyle yoruyor ki, şimdi arkadaşlarımdan en sık duyduğum cümle "seni en çok neden seviyorum biliyor musun? ne yaparsam yapayım beni yargılamıyorsun." oluyor. evet böyle yapıyorum. çünkü yargılanmanın ne kadar yorucu, yıpratıcı bir şey olduğunu biliyorum. hele de kendimi yargılamaktan bu kadar bıkmışken ve bunu yapmaktan vazgeçemiyorken başkalarını yargılamak anlamsız geliyor.

bu saplanıp kaldığım umutsuzluk ve anlamsızlık çukurundan bir şekilde kurtulabilecek kudretimin olduğunu biliyorum. ama o kudrete inanmıyorum. o kadar pes ettim, bunu o kadar çok takrarladım ki, o kadar vazgeçmek zorunda kaldım ve vazgeçtim ki... inananı olmayan kudret bir boka yaramaz.

bazen ölümden çok korkuyorum. "daha yaşanacak ne çok şey var" diyorum. "daha çok gencim." bazen de ne kadar anlamsız geliyor hayat, bilemezsin. işte o zamanlar gece uyurken kalp krizinden falan ölmeyi diliyorum. "ölür giderim. farkında bile olmam." ama benim şansızlığım yine bir tutarlık gösterir de ölüm beni ayıkken yakalar. ve aslında bunu söylerken bile ölümden ne kadar korktuğumu göstermiyor muyum??? hayat = çelişki

"kendine zaman ayırmak" şu an hayatımdaki en önemli şey. belki kendime ayıracak zamanım olmadığından dolayı tüm bunları yazdım. ve belki de kendime zaman ayırdığımı hissetmek için kendimi anlattım.

yine de başka bir şeye ihtiyacım var. O'na. O. şu an hayatımdaki en büyük harf. hayatımdaki en güzel şey. O.

evet sarhoşum. sarhoşum. sarhoş.

up upper uppest

2010-02-22T18:03:00.004+02:00

bu çocuğun göbeği ısırılır.

27

2010-02-05T22:41:00.006+02:00

1 hafta önce 27 yaşımı bitirdim. 1 haftadır hatırladıkça tuhafıma gidiyor.
23'te kanım kaynama noktasına ulaşmıştı. 27 kanımı donduruyor. insanın tam gaz yaşam aralığı 4 yıl olamaz.

ayrıca 27 demişken Nick Drake, Jeff Buckley, Kurt Cobain, Jimmy Hendrix, Jim Morrison ve Janis Joplin'e selam ederim.
ve bir de Kanat Güner'e.

bindiğim dala söverim

2010-01-26T15:47:00.008+02:00

içimdeki çocuk her gün ağlıyor. ben ona kulak vermiyorum diye değil. kulak verdiğim halde hiçbir şey yapAmıyorum diye. çocuklar böyledir bilirsiniz. "imkan yok" lardan, "mecburum"lardan anlamaz, hırpalanmaya gelemez, özgürlüğünün kısıtlanmasına göz yumamaz, rıza gösteremezler.
benim de orta yaşlarıma gelmeden barışmaya karar verdiğim ve sık sık kendisine kulak verdiğim çocuk, dış mihraklar tarafından her gün hırpalanıyor. ırzına geçiliyor. ben ses etmiyorum akşam eve gidince üzerime çörekleniyor. kitap okumaya kalkıyorum, beynimin arka odasından bana sesleniyor. televizyon izlemeye niyetleniyorum, olur olmaz cinliklerle aklımı çeliyor dikkatimi dağıtıyor. sonra ikimiz de yoruluyoruz, ben pes ediyorum. çocuk çocuk uyuyoruz.
içimdekine uyduğum, onu mutlu ettiğim tek zaman dilimi uyku. ne acı. uykudayken de onu göremiyorum. gündüzün tecavüzleri uykumuzu bölüyor. o bana küfürler yağdırıyor. ben onu susturuyor, uykuma devam ediyorum.

sabah uyandığımda o bana küsmüş oluyor. ben hayata.

beni sevenler içimdeki çocuğu severdi. şimdi onu susturdum ya. beni onu susturmaya zorlayanlar bile benden kaçıyor.

şu "çoook içimden gelen" yazıyı nasıl bitireceğim biliyor musun? kendim bile şaşıyorum bu dileğe.
keşke çok param olsaydı.
sevgili gerekli kişiler!!
"hepinizi paramla satın alır size muhtaç olmazdım" diyecek oluyorum ama emin olun ki paramı bile içinizdeki göstermelik merhameti satın almakla kirletmeyecek kadar haysiyetliyim.
o kadar çirkin, o kadar kirlisiniz. kirletilmişsiniz.

güvensizlik ve yalancı güvensizlik arasında bir yerlerde

2009-11-27T23:34:00.004+02:00

son dönemde tamamen güvensiz, paranoyak bir insan haline gelmiş olmam ve insanların her yaptığına gereğinden fazla kafa yormam beni ziyadesiyle yoruyor, enerjimi sömürerek yapmam gereken şeylerden beni alıkoyuyor. "ve sanırım bir takım insanların da yapmaya çalıştığı bu ve bu şekilde istediklerine ulaşmış oluyorlar" derken bile aynı zamanda "belki de öyle değildir ve bu sadece benim uydurmamdır" diyerek ne karşımdaki insanla ne de kendimle ilgili şüphemden emin olabildiğim için, bu kısacık süreç bile beni gıcık bir boşlukta bırakarak perişan etmeye yetiyor.

aslında "insanlara güvenememeyi, bana açtıkları yol kadar onlara yaklaşmayı, fazlasına gerek olmadığını görüp aynı hataya bir daha düşmemeyi ne zaman öğreneceğim" de diyebilirim bu gibi durumlarda. ama "umursamamayı ne zaman öğreneceğim acaba" demek daha "olması gereken" gibi geliyor. beni üzen insanların beni üzdüklerinin farkına vardığım anda, aynı ölçüde hayatımın merkezinden uzaklaştıracağıma, kenarlara yaklaştıracağıma dair kendi kendime söz vereli uzun zaman oluyor. bu sözü birkaç kez tutmam gerekti. tuttum. bozmaya da niyetim yok. lakin "gerçekten hiç güvenmemem gereken insanlar" ile "aslında yersiz güvensizlik duyduğum insanlar" arasındaki ayrımı iyi yapmam gerekiyor.

tüm bunları söylerken aslında hiçbir zaman sezgilerimi takip etmeyi bırakmayacağımı da biliyorum. bir insanda kötü niyet sezdiysem ve o insan o sezgiyi pekiştirecek birkaç şey daha yaptıysa o insana bir daha güvenemiyorum. güven duymadığım insana saygı da duyamıyorum. saygı duyamayacağım insanla herhangi bir bağım olmasın istiyorum. ama kendime olan saygımdan çirkinleşemiyorum. "görünürde" bir kötü niyet kanıtım olmadığı için, ve genellikle "ay ne kadar alınganmışsın" tepkisi yaratacağı için, "sandığın kadar aptal değilim dostum" diyemiyorum. fırsatını bulsa ayağımı kaydırmaktan hiçbir şekilde imtina etmeyeceğine emin olduğum insanlarla -ki bu insanlar arkadaş bellediğim insanlarsa vay halime- arama bıçak sokamıyorum. dışarıdan çirkin görünmemek için, içerideki çirkinliğe, ikiyüzlülüğe katlanmak durumunda kalıyorum. buradaki dengeyi iç rahatlığıyla sağlamanın bir yolu olmalı ama ben bunu henüz bilmiyorum.

oku

2009-10-26T15:15:00.003+02:00

dönüp dönüp bir daha okuyacağım bir yazı, tekrar tekrar hatırlayacağım bir karakter;
Ünsal Oskay

asilzade torunu da olsam sonuç değişmez

2009-10-24T20:07:00.004+03:00

acımın asaleti yok. acı çekiyorsam köpek gibi çekiyorum. hani bir yeri yaralanınca karanlığı yırtarcasına bağıran köpekler var ya. bitmiş, yitmiş, yapacak hiçbir şeyi olmadan ortalıkta dolanan, kimsenin takmadığı, arada bir bazı insanların bakıp acıdığı.. onlar gibi. metroda ağlıyorum, tuvalette ağlıyorum, işte ağlıyorum, evde ağlıyorum, yemek yerken bile ağlıyorum yutkunamıyorum. benim zaten acı çekerken yutkunma sorunum var. yutamam. yutsam da sindiremem. (ara, oku, öğren: sindirmek)

bu sebeple kendime kızsam da bunun etkisi "asil de olsa acı acıdır, acıtır." dediğim an geçti gitti. her halukarda bir yerlerim acıyor yani.
hazır içe kaçma mevsimi gelmişken, "ilaç alıp uyumak çare değil" diyen arkadaşlarımın uyumaktan başka bir şey yapmam yönündeki tavsiyeleri üzerine bir şişe şarap ne güzel gider. hele de hem günün hem de şarabın adı Cumartesi ise.

hep böyle olur

2009-10-23T18:32:00.004+03:00

yine de hala şaşkınlık içindeyim.
tam da sesini duyduğumda bile heyecandan mideme ağrılar girmeye başladığı zamanda yalnız kalmayı istemen normal mi sence? hele de yalnız olmayı istediğim zamanlarda bile sırf sen istedin diye yanında olmaya çalışıp, kendi yalnızlığımı kendi sığınağımı bir kenara bıraktığım zamanları düşününce.. keşke beni bu kadar incitmeseydin. kırsaydın parçalasaydın ama incitmeseydin.
keşke ben kendi bahçemde tek başıma koşup oynarken "ben de geleyim mi" demeseydin. şimdiki aklım olsa, yine alırdım seni içeri. incinebileceğimin farkındaydım ama incitebileceğine ihtimal vermezdim.

zor ama

2009-10-21T00:27:00.000+03:00

bir şeyleri karşıdakinin anlamasını beklemek yerine direk olarak söylemeyi öğrendiğim gün hayat daha güzel olacak. gibi geliyor.

liste

2009-09-09T16:05:00.005+03:00

- uzun süredir yaz(a)mıyor olmak bana pencereleri uzunca zamandır kapalı bir odanın içince havasız kalmış hissi veriyor.
- Deux-Same Way ne güzel şarkı. sabahtan beri onu dinliyorum.
- arada sırada şiddetin içine girmem gerekiyor ki dinginliğin o kadar da sıkıcı bir şey olmadığını düşüneyim. (sıkıcı olmadığını anlayayım demiyorum dikkatinizi çektiyse. öyle olmadığını düşüneyim diyorum. yani nedir? sürekli dinginlik sı-kı-cı-dır)
- işimi seviyorum. hayallerimi de.
- kitap okumuyorum. okuyamıyorum. 5 ay oldu. neredeyse yarım yıl. ohalar olsun bana!
- uzun cümleler kurmayı seviyorum. ama hep kısa cümleler kuruyorum. takıntılı bir bünye için bu bile mutsuzluk sebebi olabilir. uzun cümleler kumam için transa geçmem lazım. trance müzik şahane bi şey bu arada. :/
- otobüslerde birileri yolcu koltuğu üzerindeki kontrol paneline elini atınca, her defasında otobüsteki yolcularının yüzde doksanının paneli kurcalamaya başlaması size de komik gelmiyor mu? bazen sırf eğlenmek için ilk kurcalamayı ben yapıyorum. 2 dakikalık eğlence çıkıyor bana. gülümsüyorum. kimsenin haberi olmuyor.
- ankara'da hava serinledi. yağmur bile yağdı. oh.
- izmir şahane bir şehir. denizin rengi hiçbir şeye benzemese de şehrin kokusu ve esintisi beni etkilemeyi başardı. koku derken başka bir şeyi kastediyorum ey güzel insan. (gezi yazısı yazma kalıpları volume 4635)
- evimde sürekli fazlalık eşyalar türüyor. ben attıkça yenileri birikiyor kapıya. eve her girişimde ertesi gün taşınacakmışım gibi bir hisse kapılıyorum.
- magic seni çok sevdim! (bu bana sürekli magic diye seslenen arkadaşıma bir göndermedir.) lütfen bir gün bunu oku.
- arkadaşlarımın yaprakları kurumuş, çiçekleri dökülmüş, toprağı kurumuş bitkilerini eve götürüp bakım uygulayı, kendilerine getirmeyi hobi haline getirdim. 3 çiçek hayatı kurtardım şimdiye kadar. sonra evlerine teslim ettim yeniden. :) yaşasın floral hayat.
- ilginç bir şekilde her akşam Jüpiteri Ay'a yakın bir yerlerde görüp yanımda herhangi birisi varsa "bak bu jüpiter" demeye bayılıyorum. yanımda kimse olmasa da, "bak jüpiter yine ne parlak, ne güzel" deyip mutlu oluyorum. i love you jupiter!
- rakı balık şahane.
- iştahımı kaybettim.
- insanların taklit yeteneklerini kullanarak, "çocuğum hasta her biriniz 2şer lira verseniz yol paramız çıkar" diyerek para toplamasından tiksiniyorum. merhamet duygumu köreltmek zorunda bıraktıkları için nefret ediyorum bunlardan. ağlamaklı bir ses tonuyla, zorlama olduğu her halinden belli bir yüz ifadesiyle kolumuza yapışan, kendini acındırmak için aciz taklidi yapan insanları kazıyasım geliyor. çözüm yollarının belli olduğu durumlarda, eylemsizliği tercih edip aciz olmak kendi içinde aşağılık bir şeyken, aciz gibi görümeye çalışmak anlamsız, çileden çıkarıcı, algılamakta güçlük çektiğim bir durum haline geliyor.
- sabunları seviyorum. güle güle duş jelleri, merhaba güllü, zeytinli, yosunlu, çilekli, kayısılı sabunlar. canlarım benim.

çok saçmaladım. iyi geldi. görüşmek üzere. evet bunu istiyorum. görüşürüz!

:)

2009-07-10T16:08:00.003+03:00

evrene gönderdiğim pozitif mesajların yansımalarını alıyorum. (heheeyt! ben de artık onlardanım!) günlerdir ses edemeyişimin sebebi bu. şaşkınlıkla oyun bahçeme girdim hem oynuyor hem izliyorum.
gülümsüyorum.

yazarken new family çalıyordu.

kafası güzel

2009-05-28T05:59:00.004+03:00

normalde filmler hakkında uzun uzun yazılar yazmaya bayılırım ama bu filmi izledikten sonra öyle paralize oldum ki. "hede hede hede" demekten öteye geçemedim. ve muhtemelen bu yüzden gelecek satırlar boyunca manasız laflar edeceğim.

the fountain. ben bu kadar kafası güzel bir film izlemedim. uzun süre de izlemem herhalde. hani muzır neşriyattan sayılmasa, kimyasal etkisi yaratıyor diyeceğim ve hatta dedim bile. zaman-mekan-boyut olayındaki geçirgenlik ve geçişkenlik seviyesi, ruhumda tuhaf etkileşimlere yol açtı. "ölüm güzel bir şey olsa gerek. yani öldüğünde, öldükten sonra hissettiklerin, göreceklerin, ondan sonra yaşayıp deneyimleyeceklerin.. hayatın bir parçası. ve ölümü hissedememek bir filmin sonunu görmemek gibi bir şey olsa gerek" diye düşünürüm bazen. bu filmi izlerken "keşke ölüm böyle bir şey olsa" dedim defalarca. içim doldu doldu taştı. vaktinde "i saw god" temalı tartışmalarda bulunduğumdan kelli fazlaca kafa patlattığım bir meseleyi tam unutmaya yüz tutmuşken kendimi böyle bir filmin içinde bulmam beni hem sarstı hem mutlu etti.
saatlerce saçmalamak, kafası güzel kafası güzel ortalarda gezmek istiyorum.

izlemediysen lütfen izle ey güzel okuyucu!

bonus track: the fall

.

2009-05-17T05:08:00.004+03:00

bilen bilir.
yıldızlara çıktığımda dünyayı avucumun içinde tutmuşluğum vardır. sonra toz tanesi olarak odanın içinde dolaşmışlığım. duvarla birlikte duvar, çiçekle birlikte çiçek olmuşluğum....
"çıkarın beni bunun içinden" demişliğim de..

çok ufağız çok.
küçücük.
aslında ne kadar güzeliz. haberimiz yok.
ve bir o kadar çirkin, bilinçsiz, aşağılık.
ne menem bir şeyiz ki biz.
düşünme bile.
hey yavrum.......

(bağırma efekti)

saçma mı geldi? öyle olsun. zararı yok.

bachsuction

2009-05-17T01:09:00.001+03:00

bach dinleyerek liposuction konulu medikal makaleler çevirmenin bünyeye verdiği o alakasız gerizekalı ruh haline nail oldum bugün.

havalar da ısındı. ne güzel.

öteki

2009-05-15T14:07:00.005+03:00

parlak salonlarınızdan
kirli mutfaklarınızdan
binbir çıkmaza çıkan daracık koridorlarınızdan
hele döl tutmayan, zihni kaygan yatak odalarınızdan
çok sıkıldım

şekerlerinizden
uçan balonlarınızdan
kuru sıkı, patlak, korkak, yalan silahlarınızdan
dinmek bilmeyen keyfi karın ağrılarınızdan
çok sıkıldım

-mabel-

azınlık ve azlığın azıcık raporu

2009-05-13T01:25:00.004+03:00

-iyi olmaya çalıştıkça daha da kötü olduğumu fark ettiğim günden beri kötü halimle barışık yaşıyorum. ve tuhaftır ki kendimi böyle daha iyi hissediyorum. doktorun kendi haline bırakın dediğigillerdenim, bunu anladım çok şükür.

-bir gün uzaylılar gelecek. atalarını incelemek üzere arada bir uğrayıp kaçtıkları, adına da insan dilinde dünya dediğimiz şu ortamda kendilerini tanıtacaklar. "merhaba dünyalı. biz uzaylıyız. dost falan değiliz lan beşyüzbin göbek ilerden torunun oluruz" diyecekler. işte o zaman insanlık nasıl bir beyin mıncuklaması yaşayacak çok merak ediyorum. ama göremeyeceğim o günleri, biliyorum. ya da belki kendi tarihlerini değiştirmemek için gelmeyecekler garipler. izleyip kaçacaklar hep.
izafiyet teorisi sen ne güzel şeysin lan! kafamı nelere takıyorum sayende.

-teknolojinin gidişatı beni biraz korkutmaya başladı ama bir yandan da heyecanlandırıyor tabii ki. 2012'de dünya yok olmasa da torunlarımız havada optik tarama yapabilse, duvarların ötesini görebilse falan.. geleceğe umutla bakıyorum. bunlar olacak. olmalı.

-ben gelecek nesiller için bu kadar iyi niyetli yaklaşımlar içine girmişken (sözümona yaşlılık psikozları bunlar dikkat dikkat) tanrının kafasının içine koyduğu beyni sulandırıp haşlamakla uğraşan ergenlere tahammül etmekte zorlanıyorum. sebebi ne olabilir orası tartışılır da, çok kısa bir dönem de olsa öğretmencilik oynadığım sıralarda el kadar bebenin "ekiehiekie derse geçmeyelim hocam ders size geçsin" demesi üzerine onu pencereden fırlatma niyetimin sebepleri sorulsaydı "hiç sebebi yok. sadece fırlattım" deme hakkımın saklı olduğundan eminim.
cümle kurdum kaç!

-her gün sigara bırakıyorum. her öğleden sonra ev arkadaşımın işten gelmesiyle ortaya çıkan şahane kahve ortamında yeniden başlıyorum. döngülerime, kısırlıklarıma hayranım bugünlerde canım. sigara bırakma girişimlerimden vazgeçtiğim de yok, sigara içmekten vazgeçtiğim de. kendimi bu şekilde kabullendim. zorlamıyorum. oh ne rahat.
hah mesela saçlarım sigara kokmuş ve ben bir daha asla sigara içmemeye niyetliyim şu dakikalarda.

-son günlerde rengarenk topların uçuştuğu bir oyuna sardırdım. gözlerimin önünde minik toplar geziyor mütemadiyen. o yüzden ben de yıldızlı oyunlara geçiş yaptım ve muhtemelen gözümün önünde yıldızlar uçuşana kadar devam edeceğim.

-ankara'ya baharın gelmemesi canımı sıkıyor.

-yine de her daim yağmurlu londra'yı çok özlüyorum.

-uyku sorunum var 48 saattir uyumuyorum ve hala uykum yok.

-dualarım işe yaramıyor.

-kendi sesimde boğuluyorum.

sıkıldım. iyi geceler....

yani

2009-05-03T23:54:00.003+03:00

yaz kokusu duyardım kışın ortasında bile. uzun cümleler kurardım konuşurken.

artık.

öyle değil.

hayata dair umut vadeden ayrıntılar

2009-04-30T03:56:00.004+03:00

hep sebepsiz, çıkarsız, karşılıksız iyilik yapmanın yollarını arar dururum kafamda. özendireninden, zincirlemesinden. yeni yollar icat edenleri dahası uygulayabilenleri hep gıptayla, apaydınlık bir gülümsemeyle izlerim geriden. faili meçhul kıyak hareketi bunlardan biriydi.

STÜDYO SARDUNYA'ya denk geldiğim an onu da "ah benim aklıma nasıl böyle bir şey gelmedi" diye kıskanmadım değil açıkçası. yine de gecenin şu vaktinde gün ışığı gibi bir gülümseme var yüzümde.

hay siz çok yaşayın!

(her şeyi boşladım. kaygı içinde yüzerken baş ağrılarım yüzünden kaygılarımı bir kenara koydum. -kendimle didişme sürecinden barış sürecine geçiş aşaması bu. bu aşamayı iyi tanıyorum.- balkonda çiçek yetiştiresim, renkli elbiseler dikesim, rastgele çocuklarla sohbet edesim, haydi gidelim dedikleri anda peşlerine takılasım var.)

discopolis

2009-04-28T05:23:00.000+03:00

şahane mi? şahane.
şahane mi şahane!

içerde neler olmuş?

2009-03-04T11:09:00.007+02:00

yazmıyorum. neden mi yazmıyorum canım okur? (sorduk mu deme bak ona da oturur ağlarım.)
öyle çok şey var ki kafamda mesela ben şu an bile ne oldukları hakkında fikre sahip olmadan gezdiriyorum parmaklarımı klavyede.
depresyon dediler. doktorlarda randevular ayarlandı. "ah yok canım öyle depresyondayım diye diye depresyonlara sokamam kendimi" gibisinden her depresyon önceki illa ki verilen beyanatlar verildi. bundan 1 yıl öncesinde herhangi bir blogda bu kelimelerle bu dille okumuş olsam "eheh ay azcık çık gez sen darlanmışsın darlanmış" diye tepki verebileceğim şeyler yazıyor olduğum fikrindeyim. bu gibi tepkiler verecek olan da varsa şimdiden hazırlıklıyım onu da belirteyim.

neler mi var?
en somutundan başlayayım hadi. işsizim ben güzel okur. canım türkiyem ne kadar güzel ne kadar şahane, ben onu ne kadar çok seviyorum diye koşa koşa buralara geldim ama ben işsizim okur. ne kadar basit bi kelime di mi. kavramlara, kelimelere hatta duygulara bile yabançılaştığımızı, onları kanıksadığımızı çok içten inanarak söylerdim vaktinde, okuldayken bu konu üzerine sayfalarca döktürmüşlüğüm de oldu. ama biliyor musun hiç bu kadar derinden hissetmemiştim bu kanıksamayı, aslında farkına varmadan kendi kendime de yabancılaştığımı. haberleri izlerken ağlıyorum ben mesela canım okur. adamın biri "kızıma sabah 25 kuruş veremedim" dediğinde yüzündeki ifadenin her çizgisine yayılışını itinayla izleyip bunu kendi yüz çizgilerimde hissetmişim kadar içim burkuluyor. ben insanların ekmek kuyruklarında beklemelerini bu insanlara yakıştıramıyorum. insanların müşküllüklerinin yüzlerine vurulmasından, "boşver boşver çalışmasan da olur anan baban sana bakar lan" lafına maruz kalmaktan rahatsız olduğum kadar rahatsız oluyorum. hani fakirsiniz ve fakirliğinizi o sıralarda bekleyerek tasdikleyeceksiniz tavrına diretilmiş olmalarını sindiremiyorum lan. kanıma dokunuyor okur.

sonra ben öyle tehlikeli sularda yüzüyor, öyle kaygan zeminlerde koşuyorum ki, 4 yıl sonrasına depresyon parselliyorum mesela. inanır mısın 30 yaş depresyonuyla ilgili bir yazı okurken kendimi "yaa of bir de 30 yaş bunalımı diye bir şey var" diye hayıflanırken buluyorum. her derdimi bitirdim 30 yaşımın derdine düştüm görüyorsun değil mi? gerçeklikten böyle böyle kopuyor insan. insan dediğin tuhaf vesselam. bir de ona taktım dersem beni döver misin okur? dövmek ister misin ya da?
o da olur ona da şaşırmam. beşer şaşar. insan tuhaftır, insan zordur, insan yanılır ama yanılgılarından öğretiler çıkaramıyorsa vay halinedir o insanın. daha çok burnu sürtülecek,daha çok vahlayacaktır o insan. sonra böyle böyle hafızası törpülenecek, 1 haftalık hafızası olan bir milleti oluşturan en küçük birimlerden biri haline gelecektir. sonra birileri çıkıp ananıza kızınıza sövecek, hatta ve hatta açık açık ebenizi sikecek ve sizi laf söylemez, dil döndürmez semeler haline getirecektir. nasıl bir öfkem varsa kus kus bitiremedim ben bu kendini bilmez gözü dönmüşlere. "o şöyle dedi ben böyle yaptım" diye bağırıp duran ama "siz" demeyi akıl edemeyen vizyonu dar çığırtkanlara.

her yaptığım mübah bu yazıda. her söylediğim caiz. adımı deliye verdim götümü çalıya.

sonra tamamen alakasız konulara bir salise içinde atlayabilecek bi kafadayım aynı zamanda canım okur. bak mesela o öfke selinden sevgi kumkumasına dönüşüvericem takriben 1-2 saniye içinde.
hah bak dönüştüm bile. öyle bir sevgi taşması yaşıyorum ki bir karikatür figürüne bile sonsuz sefkat besleyebiliyorum. bir fırat resmi görünce gayet anaç kollarla sarmalayasım, melis abla tavrıyla oyun oynayasım, erkekim nerdemiş bakim diye ona takılasım geliyor mesela ama öylece resimlere bakakalmaktan taşşştı taşacak sevgimi gerisin geri içeri almaktan ve bi anda kanıksamaktan başka bir şey yapamıyorum, yapmıyorum. sevgimi bile kanıksıyorum artık okur anlatabildim mi durum ne kadar vahim? nasıl, ne şiddette sevdiğimin bile farkında olamıyorum çoğu zaman. içimde olup biten güzel bir şeyler oluyor ve ben buna sevgi diyorum. sevgimin şiddetinden gözlerim dolmyor mesela, ve ben bundan korkuyorum bir gün yersizce zamansızca şiddetli bir patlama olur diye.

dünya kocaman. evreni düşün. kooskoca evreni. sonsuzluk kavramını düşün mesela sonra içine evren algını yerleştir. sonra dünyayı koy oraya. ne kadar da küçük değil mi? bak bakalım üzerindeki toprak parçaları ne kadar da "parça"dan ibaret. sonra ülkeleri düşün be canım. o parçaların da parçaları. bir de şehir var aklın almaz aman ne büyük ne büyük. bi ankara bi istanbul dediğinde seni yutacakmış gibi algıladığın şey evrenin parçasının parçasının parçasının parçası. o şehirlerde semtler var ya. gittikçe küçülttüm skalayı dikkat ettiysen. işte o semtlerin birinde olan bir evin içindeki küçücük bi noktasın sen evrende. evrenin bütünlüğü içinde tanımlanamayan bir şeysin sen, nokta tanımlanamaz ya hani.
böyle düşününce bunca satırla anlattığım kendi kendimi yorduğum üzdüğüm acıttığım dertler ne kadar da küçücük değil mi? aslında öyle. evrenin umrunda değilim....
vesaire vesaire....
sonuç olarak bir noktanın devinimleri ve debelenmeleri adlı senaryoyu her gün kafamda yaşıyorum. bilemiyorum kaç kez. her defasında kocaman iç sıkıntılarıyla başlıyorum, bir noktada bitiyorum. kendimi tanımlayamadığım yerde sorunlarımı tanımlamam da anlamsızlaşıyor, ehemmiyetini yitiriyor. ama yitirmemesi gerekiyor. işte kilit sorun bu.

bu döngüsel açmazlar bir şekilde geçecek daha öncesinden biliyorum hadi o deneyimle yırttık diyelim de. bu 30 yaş bunalımı harbi harbi ağır bir şey diyorlar hacı onunla nasıl baş edebileceğim hakkında bilgi toplamam lazım gelir. bu da sana "tedbir takıntım" ile ilgili verdiğim ilk sinyalim olsun canım okur.
gözlerinden öperim.

bıyığımız olsa sözümüz dinlenir miydi?

2009-02-19T06:34:00.011+02:00

uzun zaman önce kadın sığınma evleriyle ilgili bir belgesel izlediğim günden beri, bu konuda burada bir şeyler konuşmak derdindeydim. diyorum diyorum susuyorum.
şimdi ezberlenmiş serzenişlerle kalıp laflar edecek olsam yine bir dünya insan (hatta belki kendim bile) çıkıp, "ee tamam bunu sabah şekerleri'nden tahtı devralıp her yere ayrık otu gibi kök salan programlarda bile her gün görüyoruz, pelesenk etmenin ne manası var" diyecek.
var efendim. manası var. her yerde "of bana bu muhalif feminist ayaklarıyla gelme" şeklindeki ucuz basmakalıp yaftaları bile göze alıp bar bar bağırasım geliyor da, yine anlatamayacağım, yine anlamayacaklar diye öfkemi içime ata ata perişan oluyorum.

Bu günlerde herkes belgelerle konuşuyor madem. Ben de belgelerle konuşayım bu kez.

Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü Basın Bülteni

Türkiye çapında yapılan araştırmada her 10 kadından 4’ünün eşinden fiziksel şiddet gördüğü ortaya çıkmıştır.
Türkiye’de, evli kadınların yaşamlarında eşleri tarafından maruz kaldıkları şiddetin yakın çevrelerindeki veya tanımadıkları kişilerce maruz kaldıkları şiddet veya istismardan daha yaygın olduğunu gösteren ilk resmi istatistik elde edilmiştir.
Bu çalışma, kapalı kapılar ardında yaşanan kadına yönelik şiddetin acımasız gerçeğini gözler önüne sermektedir.

2008 yaz aylarında ülke genelinde 51 ilde 24048 hanede, 15-59 yaş arasındaki 12795 kadınla görüşülmüştür. Bu görüşmeler kadınların aile içi şiddet ve diğer şiddet türleri hakkında deneyimlerini güvenilir ve duyarlı bir şekilde sormak üzere eğitim almış 150 görüşmeci tarafından gerçekleştirilmiştir. Bunların yanı sıra erkekler, sivil toplum örgütlerinin temsilcileri ve meslek sahipleri gibi birçok kişinin görüşleri ve deneyimleri de kaydedilmiştir.

Türkiye’de Kadına Yönelik Aile İçi Şiddet Araştırması’na Avrupa Komisyonu mali destek sağlamıştır. Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü’nün yararlanıcı kurum olduğu projeyi, ICONINSTITUT Public Sector, Hacettepe Üniversitesi Nüfus Etütleri Enstitüsü ve BNB Danışmanlık konsorsiyumu gerçekleştirilmiştir.

Araştırma 12 bölge için şiddet düzeylerinin farklılık gösterdiğini ve evlenmiş kadınların %26 ile %57 arasındaki oranlarda eşleri tarafından hayatlarında en az bir kez fiziksel veya cinsel şiddete maruz kaldıklarını göstermiştir. Şiddet düzeyinin yüksek olduğu bölgelerde şiddet daha ağır bir biçimde yaşanmaktadır.

Bu çalışmanın raporu istatistikler kadar kadınların ağzından kaleme alınmış birçok anlatımı da içermektedir

Türkiye’de Kadına Yönelik Aile İçi Şiddet Araştırması – Temel bulgular:

· Evlenmiş kadınların hayatındaki en yaygın şiddet eşlerinden gördükleri şiddettir.
· Kadınların yüzde 39’u fiziksel şiddete maruz kaldıklarını belirtmişlerdir (tokatlanma, itilme, yumrukla vurulma, boğazının sıkılması, bir yerinin yakılması, silah, bıçak gibi aletlerle tehdit edilme ya da bunların kullanılması).
· Kadınların yüzde 15’i cinsel şiddete maruz kaldıklarını belirtmişlerdir (zorla cinsel ilişkiye girilmesi, istemediği halde korktuğu için cinsel ilişkiye girmesi, cinsel olarak aşağılayıcı ya da küçük düşürücü eylemlere zorlanma).
· Cinsel şiddet birçok durumda fiziksel şiddet ile birlikte yaşanmaktadır; kadınların yüzde 42’si fiziksel veya cinsel şiddete maruz kaldıklarını belirtmişlerdir.
· Sadece eğitim düzeyi düşük olan kadınlar şiddete maruz kalmamaktadır. Eğitim düzeyi daha yüksek olan kadınlar arasında bile her 10 kadından 3’ü eşleri tarafından fiziksel veya cinsel şiddete maruz kalmıştır.
· Bu araştırma fiziksel ve cinsel şiddetin yanı sıra kadınların eşlerinden gördükleri duygusal ve ekonomik istismar bulgularını da ortaya koymuştur.
· Fiziksel veya cinsel şiddete maruz kalan evlenmiş her 4 kadından biri yaşadığı şiddet sonucunda yaralanmıştır.
· Her 10 kadından biri gebeliği sırasında fiziksel şiddete maruz kalmıştır. (!!! Bu ne allah aşkına bu ne ya!!!)
· Kadına yönelik şiddet çoğunlukla gizlenen bir sorundur. Şiddet yaşayan kadınların yaklaşık yarısı görüşme yapılmadan önce bu şiddeti kimseyle paylaşmamıştır.
· Kadınlar sağlık kuruluşlarından, polisten ve diğer destek hizmetlerinden nadiren yardım istemektedirler.
· Eşleri veya birlikte olduğu kişiler tarafından şiddete maruz kalmış kadınlar, şiddet yaşamamış kadınlardan daha fazla fiziksel veya ruhsal sağlık sorunları yaşamaktadırlar.
· Eşi veya birlikte olduğu kişi(ler) tarafından fiziksel veya cinsel şiddete maruz kalmış her üç kadından biri yaşamına son vermeyi denemiştir.
· Evli ya da bekar, her 5 kadından biri, 15 yaşından sonra ilişkide olduğu kişi dışındakiler (aileleri veya eşlerinin aileleri, akrabaları, okul ve iş yerinden tanıdıkları ve tanımadıkları kişiler) tarafından fiziksel şiddete ve yüzde 3’ü bu kişiler tarafından cinsel şiddete maruz kalmışlardır.
· Kadınların yüzde 7’si çocukluklarında cinsel istismar yaşadıklarını belirtmişlerdir (15 yaşından önce).
· Araştırmanın sonuçları kadına yönelik şiddetle mücadele etmek için alınacak önlemlere temel oluşturacaktır.

Daha fazla bilgi için buyrun http://www.ksgm.gov.tr/tdvaw/anasayfa Ama lütfen buyrun. ha buyurunca güzel şeylerle karşılaşmayacaksınız bundan da emin olun. ama bununla yüzleşemeyecek kadar da korkak olmayın. bunları kapının arkasında yaşamayın, orada bırakmayın, üzerini örtmeyin, görmezden gelmeyin.

tebdili ambalajda bilakis hayir vardir

2009-02-17T21:25:00.002+02:00

tebdili mekanda ferahlık.
zaman zaman başka renklerde yürümek lazım gelir.
gelmez mi?
gelir gelir.

i wanna keep it unreal

2009-02-17T04:48:00.006+02:00

gaipten haberler vermek istiyorum.
gördüklerimi duyduklarımı herkes görsün, duysun istiyorum.
inanan olmaz. ve inananı yoksa öykü de yoktur aslında.
deliriyor olabilirim.

sesleri görmeye, renkleri hissetmeye, zihnimin oyunları içinde gerçek gibi yaşamaya, hatta o oyunları gerçekten yaşamaya başladım.
korkuyorum, korktukça daha da içine kaçıyorum.
asıl delirme noktam bu olabilir mi? korktukça içe kaçma hızımı durduramadığım an.

kapı şarkılarım var benim.
o şarkıyla bir bahçeye giriyorum. her şarkı başka bahçe ama. bahçe dediysem de böyle tarif edemeyeceğim bir düzlemde, anlamlandıramadığım bir boyutta bir alan bu. kimi zaman yere paralel, kimi zaman 45 derece açılı kimi zaman somut, taş gibi elime geliyor, kimi zaman da havada uçuşan bir toz tanesi, yok gibi var gibi, ne olduğu belli değil.
çooook gerilerden gelen film müziği gibi o kapı şarkılarım. asıl duyguyu yaratan zemin sesi işte. silik silik çocuk sesleri duyuyorum. şarkım o an benim kuş olmamı istediyse, hızla uçarken havanın yüzümün kıvrımlarında yarattığı fiiyiit fiyiit seslerini duyuyorum. o şarkı elimden tutuyor sanki. "bugün sana bunları hazırladım" diyor. bir güzel oturup izliyorum. ama ne denli bilinçsizlikle izliyorum bilsen şaşarsın. sanki saatler geçiyor. güneş gökyüzündeki yerini değiştiriyor. eskaza başka insanların yanında oluyorsa bu, gözlerimi kapatmaya çekiniyorum. varlığımdan, varlıklarından o derece kopacağım diye korktuğumdan.
hep o bilinç halinde kalsam, zihni hayatımı, zihnimin gerçek hızına göre yaşasam, şu beden ömrümün milyar katı kadar zaman algısıyla yol alacağımı da biliyorum. şarkı bittiğinde ben sınırsız yol almış, uzuuun zaman tüketmiş gibi oluyorum çünkü. zihnimin hızına ayak uydurduğum an, zamanın hızı azalıyor.

zamana sıkışık yaşıyoruz aslında. ve bu bize farkına bile varmadığımız bir ıstırap veriyor. hoş, farkına varsak da yapılacak şey yok. ben zihnimin yarattığı, "artık vakti geldi" diyerek olgun bir dede edasıyla önüme serdiği "şey"leri gözlerimi yaşartacak bir hiddetle sevmeye "hayallerde buluşuruz" demeye devam ediyorum.

ben hazırım çıkabiliriz

2009-01-25T05:16:00.007+02:00

aynı anda iki "eve dönüş" yaşamak çok zor. hele de kendini tamamiyle kendisine ait hissettiğin bir yerden "ev"e dönüyorsan tarifsiz bir karmaşa.

brighton-londra-ankara

hangisine sevineyim?
brighton'dan londra'ya gelirken gerçekten eve geliyormuşum gibi hissettiğime mi?
gerçekten eve dönecek olmama mı?

hangisine üzüleyim?
brighton'u bu kez gerçekten arkada bıraktığıma mı?
londra'ya dönerken yaşadığım o ılık duygunun gitmeme sadece 3 gün kala kendini göstermesine mi?

ya da sevinmek üzülmek olmadan sadece yol almalıyım belki de. budur gerekli ve doğal olan.

ben heeer şeyi onu bunu geçtim de..... nasıl geçiverdi ki onca zaman?

hani olur ya bazen

2009-01-16T17:24:00.012+02:00

bir şeyi çok istersen olur derler ya hani?
bu söze inanmak istiyor olabilirim.
günlerdir brighton hatıralarımla kendime terapi uygularken ve fakat diğer yandan oraya bir daha gidemeyeceğime üzülürken Paris yolculuğumu unutmuştum. derken bir telefon aldım.

-adit'le mi konuşuyorum?
-evet
-ııı şey. siz bugün paris'e londra victoria istasyonundan gidecektiniz ya?
-evet
-hmm şimdi şöyle bir şey yapsak. siz yine londra victoria istasyonuna gitseniz. ama ordan brighton'a gidiş dönüş bilet alsanız. kalkış-iniş yerimiz brighton oldu çünkü. biliyorum size zor olacak ama.. blah blah blah (bundan sonrasını duymadım)
"heh to brighton??" dediğimi hatırlıyorum sadece.
-evet ama endişelenmeyin biz size tren bilet parasını geri ödeyeceğiz. ama eğer kabul etmezseniz sizi uygun bi araçla londra'dan aldıracağım. paris'ten dönüşte de londra'ya bırakacağız sizi bıdı bıdı bıdı....
"aaaa yok yok bırakmayın ben orada birkaç gün daha kalırım" demek istedim ve dedim de sanırım. emin değilim.

"içimdeki ses sen buraya geri döneceksin diyor" diyenlerin içindeki sese sarılmak istiyorum.
birazdan brighton'a gitmek üzere yola çıkacağım.

şapşal oldum.

aklımda şehir dolusu söz

2009-01-14T23:55:00.015+02:00

dinle bak ne diyor.

hayatımın en güzel kararını vererek aceleyle duş alıp tren istasyonuna koştum. iş çıkışı asabiyetiyle birbirini ezercesine koşturan insanların arasından geçerek şaşkın ve neyle karşılacağımdan habersiz biletimi aldım."Brighton'a gidiş dönüş." "4 dakika." dedi adam. koşarak 19 numaralı peronu buldum, kapanmak üzere olan kapıdan içeri zıpladım.

her zaman söylediğim bir şey var. aniden plansız ve beklentisiz çıkılan her yolculuk hayal edebileceğinizden çok daha fazla keyif verir.

vardığımda hava hayli karanlıktı. saat geçti. trenden inip bir şeyler yemeye giderken yolda ellerimi kesen soğukla boğuşmak bile beni yoramadı. bir büyüsü vardı o şehrin. 3 gün boyunca, zaman, mekan, düzen bilincinden uzakta, bir rüyanın içinde yaşar gibiydim. zaman diye bir şey yoktu, bu bambaşka bir boyuttu. mekan dünya değildi, olamazdı, öylesine güzeldi bu yer. düzen beynimin yarattığı sahte bir kavramdı, uyulmasa da olurdu.

yağmur yağdı. durmaksızın yağmur yağdı. yürüdüm. hep yürüdüm. büyük ana caddesinden yürümek sisli ılık bir ormanda gece yürüyüşü yapmak gibiydi. gizemliydi. serindi. huzurluydu. hem herkesle birlikte, hem bir başımaydım. hem her şeyle birdim, hem her şeydim, hem hiçbir şey.

vedalaşılan her insan "kendine iyi bak. ama içimdeki ses sen buraya geri döneceksin diyor" diyerek kucakladı beni. sokaklarında tek başıma yürümek, yağmurunda ıslanmak, dalgalarında dehşete kapılmak, rüzgarında savrulmak istiyordum. yürüdüm, ıslandım, dehşete kapıldım, savruldum.
sokakları adım adım geçerken huysuzluğumun paçalarımdan toprağa doğru akıp gittiğini hissediyordum. huysuzluğumu o şehirde bıraktım. huzursuzluğumu, tedirginliğimi de. yağmurla toprağa karışmışlardır çoktan.

tren istasyonuna geldiğimde büyük saat bana trene binmek için 16 dakikam olduğunu söylüyordu. sanırım o şehri bir daha görmeyeceğimden, sokaklarında bir daha yürüyemeyeceğimden korktuğumdan istasyondan çıkıp şehre uzun uzun baktım. sigara yaktım. sigara içmek hiç o kadar keyifli olmamıştı. yağmurlu serin havayı içime çekmek kendimi hiç o kadar iyi hissettirmemişti.

istasyona girdiğimde, bekleyen trenin içine attım kendimi. bir dakika daha kalsam vazgeçebilirdim. "geri dönmeyeceğim. seni çok sevdim" diyebilirdim. korkumdan trene binip çantamı kucağıma aldım. içimde atlar koşuyordu. bu kadar çoşkulu ve şiddetli bir huzuru hiçbir yerde hissetmemiştim. ağlamak istedim. üç günde beni kendi parçası gibi hissettiren o yerden sonra, aylardır içinde yaşayıp da hep yabancı ve uzak hissettiğim bu şehire döndüğümün bilincinde olmak korkunçtu.

londra'ya döneli 3 gün oldu. orayı şimdiden çok özledim. ve bu duygunun katlanarak büyüyeceğinden eminim. hayatımın herhangi bir döneminde "nerede yaşamak isterdin" diye bir soru sorduklarında yüksek sesle "Kesinlikle Brighton." diyeceğimden emin olduğum kadar.

zaman farklı yüzlerle bazen yanında bazen arkanda

2009-01-03T23:33:00.005+02:00

bundan seneler seneler önce dershane sıralarında başlamıştım şarkılarını dinlemeye. bir kasetçide "sezon sonu" sepetinde rastlamıştım kasetlerine. kaset deyince tuhafıma gitti. o zaman bırak ipodla müzik dinlemeyi falan, walkman'in pili bitmesin diye kasetleri kalemle sarardık ileri-geri. ve gayet tabii ki kendileri henüz eurovizyonun falan yakınından geçmeyen, içimize dokunan amatör ruhlu şarkılarıyla gönlümüzde taht kuran, tabiri caizse "underrated" bi gruptu mor ve ötesi. keşke öyle kalsaydı.
neyse konumuz bu değil.
konumuz bu şarkı. aslında konu bile yok ortada.
biz hırkası tiftikli, saçı bitli üniversite öğrencileriydik bu şarkıyı dinlerken. sene 2002. karlı kampüs yollarında yürürken içimizi darlıyor diye dinlemekten keyif aldığımız şarkıları, seneler sonra bugün dinleyince susuzluğumu gidermiş gibi oldum.
hay allah. 7 sene çok uzun zaman be!

-----------------------------
kırık düşler, aynı yalnızlık
öyle azaldık ve yıprandık ki.
kafamız karışık, değişmek zor
dünya yıkılsa anlamazlar.

aklınızda bulunsun

2008-12-28T23:05:00.002+02:00

yaralarınızı unutmayın. iyileşme sürecinde ayrıcalıklı bir ihtimam gösterin ki kabuk bağlamaya başladığında birinin eli kazara o kabuğu soymasın. tamamen iyileşmemiş yarayı kanatmak, yeni bir yara açmaktan her zaman daha kolaydır. zaten yarasını, acısını unutmayanlar, bir daha kendilerini o kadar acıtan dokunuşlara izin vermezler.

haberiniz olsun

2008-12-28T07:00:00.006+02:00

ola ki iş ortamına size psikolojik şiddet falan uygulanırsa, sakın ha neler yapabileceğinizi unutmayın.
iki dakikalığına şuraya göz atıverin, haberiniz olsun.

mobbing hakkında oldukça ayrıntılı bilgi için de buraya buyrun.

aslında bütün resim güzeldir

2008-12-24T00:38:00.021+02:00

sevgili blog,
sana böyle seslenmeyeli ne kadar zaman olmuş.

bazı cici arkadaşlar blög filan diyor nasıl hoşuma gidiyor anlatamam. ama biz bilog demeyi tercih ediyoruz. neyse canım blog bugün çok fena bir gündü. aklım karman çorman. engel olamadığım bir fikir bombardımanı yaşıyorum, serbest çağrışıyorum, şaşıyorum.

uyarayım. çok uzun bir yazı yazasım var, bugün yaptığım her şeyden deli bir keyif alıyorum.

günümün ilginç bir gün olacağı, sabahın köründe, 9'a kurulu alarmım bile çalmadan çok zinde uyanmamdan belliydi aslında çünkü ben bir panda yavrusu olduğum için 25 saat de uyumuş olsam işe gitmeyeceğim bir sabahın 9'unda hiçbir kuvvet beni o yataktan çıkaramaz.

çok pozitif uyanıp kahvaltımı ettikten, makyajımı yaptıktan, oda arkadaşımı güzel şarkılarla uyandırdıktan sonra işe gitmek üzere yola çıktım. ama bunların her birini yaya yaya yaptığım için müthiş keyif alıyorum, "hayat ne güzel" diyorum, " işe gitmek, iş arkadaşlarını görmeki sabahın köründe uyanmak bile güzel bir şeymiş" falan.. bu gazla mutlu mesut işe giderken, noel arefesindeki "londoner"ların manyaklar gibi dışarıya koşacaklarından, insanı bunaltacak bir kalabalık yaratacaklarından habersizdim.

yine de hayat ne güzeldi yahu. pozitif olmalıydı insan. bütün tren gecikmelerine, sıkış tepiş geçirilen tren yolculuklarına rağmen mutluydum, kendimi daha da mutlu edecek şeyler yapacaktım bugün. o trenlerin içinde balık istifi halinde bir noktadan diğerine taşınan robotçukların arasında bir de kitap okudum ayakya, üstüne üstlük mutlu oldum bu durumdan, hiç şikayetlenmedim, "oha bu kalabalıkta çantadan o kitabı nasıl çıkarıp okiyim, hem ne anlıcam ki" bile demedim yani bilog inanır mısın.

metro istasyonundan güzel sakin adımlarla çıktım, belki de aylardan beri ilk kez bugün işe "koşturmadım". koşturmak boş durmaktan iyidir ama bazen salına salına yürümek de lazım.
neyse, metro istasyonu ve işyeri arasındaki yolda alışveriş bile yaptım artık ne kadar gamsızım bi tahmin et.
işe çıkmadan önce taptaze meyve kokteylleri yapan bi küçük dükkandan her bi iş arkadaşıma mango muz çilek karışımı yaptırdım ki taze olsun günümüz, tatlı olsun.
işyerine vardığımda herkesin üzerinde "auuwwff bugün çalışmasak ya amaan herkes christmas partilerinde" rehaveti vardı. hmmpf hımpff diyerek mango banana sıtrovberi karışımlarımızı içtik. ufaktan işe ısınma hareketlerine başladık.
gün güzel gidiyordu hiçbir şey batmıyordu. akın akın gelen insan grupları bile sinirlerimi bozmuyordu, her gidene "meri kırismıııs" diye mutlu mesut bağırıyordum holivuud gülümsememle.
sonra bir şey oldu. ne oldu bilmiyorum. o ara devreler nasıl yanmışsa artık, o kısmı hatırlamıyorum. kendimi iş arkadaşımla kavga ederken buldum. ne olduğunu anlamadan karşımda bana bağıran "this is the third time that you made me angry. be careful!!" diye tehditler savuran bi insan buldum. (ayağını denk al manasında bi be careful idi o) içimdeki saldırgan köpek, kendini asla ezdirmeyen çingene yönüm, o hiç olmadık anda son derece yırtıcı olabilen çirkef yanım "dördüncü kere kızdırsam ne olacak lan" diyordu, ama ben hiç konuşmuyor sadece "ne oldu ki şimdi bu muhteşem güne, kim kızdırdı lan bu adamı" diye düşünüyordum. içimdeki o saldırgan köpeğin yanında, olan bitenden bi skim anlamayan saf bi kız çocuğu duruyordu ve ben onun tarafını tutuyordum.
"ben ben ben ben ben ben" diye ötüşen kalabalık insan gruplarına sinirlenen iş arkadaşım ufak bir aksaklıkla ilgili yaptığım yorumu üzerine alınıp, ağzından salyalar saçarak üzerime saldırdıktan ve artık bilemiyorum ne derece rahatladıktan sonra ortalık duruldu. ama bu durulmanın tek sebebi o saf kız çocuğunun, saldırgan köpeğinin tasmasını hala elinde tutuyor olmasıydı sanırım. ama köpeğin henüz havlamıyor olması karşısındakini ısırma olasılığını arttırıyordu.. bi ara o kadar çığırdan çıkmışım ki her şeyi olduğu gibi bırakıp "iyi be ne haliniz varsa görün" diyerek staff room'a gittiğimi hatırlıyorum, ki benim işimde öyle yerini boş bırakıp gidemezsin. gidersin de.. yerse.

ben kendime gelmeye çalışırken benim 70 yaşındaki arkadaşım Thursa geldi, bana kedisinden bahsetti, cüzdanındaki bozuklukları sayıp ne kadar para olduğunu ona söylememi filan istedi. o arada ben güzel insan ruhuma geri döndüm çünkü karşımda güzel bir insan duruyordu.
ama sanma ki bilog ben hemen yatışıveririm.
tesadüfen iş yerine uğraması gereken müdürümüz iş yerinden içeri adımını attığı anda içimdeki saldırgan köpek havlamaya başladı bilog. tasmasını bıraktım. çünkü kesinlikle haksız olmadığımı biliyorum. haklılığımı kanıtlamak için kendimi yırtmasam da olur ama yok yere haksız çıkarılmak çok fena kanıma dokunur benim. haklı olduğumu değil haksız olmadığımı kanıtlamak için kollarımı sıvadım. veeeeee aylardır ne fena insanlarla muhatap olduğum, sinir krizleri geçirip yine de metin kalmayı başarabildiğim sevgili işyerimde sinirimden ilk defa hayvan gibi ağladım. sinirimi tutamam ben ağlarım. ben zaten bi acıklı filmlerin sonunda dayanamam, bir de çok sinirlendiğimde.

sonra müdürüm beni yatıştırdı. haksız olmadığım anlaşıldıktan sonra nasıl oldu bilmiyorum ben sabahki halime döndüm. küçük çocuklar gibi değil mi bilog? istediği olana kadar bir canavar gibi gürleyen ama oldurduktan ettirdikten sonra hiçbir şey olmamış gibi gülmeye başlayan çocuklar. ama ben o çocuğun o inatçılığından vazgeçecek olsam zaten bu anasını sattığımın şehrinde şimdiye kadar çoktan bir böcek gibi ezilmiştim çıtır çıtır.

işten çıktım bilog. hava çok güzeldi. binanın önünde bi sigara yaktım. bi kadın yanıma gelip ateş istedi. kocamaaan bi mermerin üzerinde oturuyordum. yanıma oturmak için izin istedi. "allahın mermeri be teyzem gel takıl" dedim ama o anlamadı thanks dedi sadece. londra'da insanlar birbiriyle konuşmaya başlamadan önce merhaba ya da adın ne gibi sorulardan önce "where are you from" diye sorarlar. hatta tek bir kelime ingilizce bilmeyen birisi buraya ingilizce öğrenmeye gelse "where are you from" cümlesinin "merhaba" demek olduğunu bile zannedebilir. neyse. bu merhaba faslını da atlattıktan sonra "havalar da ne güzel" safhasına geçtik. sonra hiçbir bağlantısı olmadan konuya girdi. "kızıma christmas hediyesi olarak ne istediğini sordum. benden 20 pound istediğini söyledi. emin misin dedim. herhangi bir hediye veya 50 pound istemediğine emin misin? neden 20 pound istemişti ki. neden 100 pound değil 20 pound istemişti. parayı verdikten sonra evden çıktı. kendime engel olamadım onu takip ettim. diğer caddedeki kitapçıya girdi. sonra kitapçıdan çıktı. ben o sırada eve gittim." o arada bir şeyler daha anlattı ama ben anlayamadım. sonra devam etti.. "arkadaşları kızıma ailelerinden aldıkları 100 poundlardan, ipodlardan, bilgisayarlardan bahsedip hava atıyorlarmış. bir gün içlerinden biri kızıma senin ailen sana ne verdi ki diye sormuş. kızım da sevgi, ilgi, güven, huzur diye cevap vermiş. benim kızım 13 yaşında. onu seviyorum."
ulan utanmasam ağlayacam. hani kızın 13 yaşında ailesinin kıymetini anlamış olması değil de kadının sokakta yakaladığı birine anında anlatma ihtiyacı hissedecek kadar dolu dolu, taşkın taşkın mutlu olması nasıl dokunaklı geldi bana anlatamam.

hayat yeniden çok güzeldi. 70 yaşındaki Thursa bana güvenip paralarını saymam için cüzdanını bana bırakıyordu, sokaktaki kadın 13 yaşındaki kızının büyüyüşünü izlerken hissettiği mutluluğu benle paylaşıyordu. vay anasını. hayat hem tuhaf hem güzeldi.

trene bindim. eve gelmek için. yanımda oturan teyze benimle eşzamanlı olarak kitabımı okudu sanırım. kitabımı oynatmadım, kafamı çevirmedim. rahatsız olmasını istemedim. benle beraber o kitabı okuması bana inanılmaz huzur verdi. hatta bazı sayfaları çevirmeden önce fazladan bi 15 saniye daha bekledim ki benden gerideyse yetişsin..
trenden indim. dışarı çıktığımda kilise çanları her yeri inletiyordu. ben o noel öncesi atmosferini burada anlatamam. hava hafif yağmurluydu. temiz giyimli yaşlı ingiliz teyzeler genç oğullarıyla beraber yollarda koşuşturuyordu, ben mutluydum, çanlar harikaydı. ilk defa kendimi "londra diye güzel bir yer"de hissettim.

eve geldiğimde kayışlarım çoktan kopmuştu. internete girip 16 ocak'ta yapılacak olan paris turuna ayırttığım yerin hala sapasağlam orada olup olmadığına bakacaktım ki jane hanımın bilmemkaç şubat'ta paris yolcusu olduğunu öğrendim. içimden "keşke o tarihten sonra fırsatım olsaydı da paris'e ondan sonra gitseydim, paris onun hakkı" diye geçirdim. (bu kısım yalan ya sırf onun güzel hatrı için böyle bir şey düşünmüş numarası yapıyorum) o paris'ten bahsederken ben "ıssız adam" diye sayıklıyordum. o ıssız adam derken ben "sözlüğe uçak girmiş" diye geyik çeviriyordum. o sözlükteki eski günlerimizden bahsederken nedense aklıma bolonezin iğrenç bir şey olduğu geliyordu ve onun sözünü bolonezle kesiyordum. o tekrar ıssız adamdan bahsedip filmler hakkında konuşmaya başladığında laf dönüp dolaşıp notting hill'e geliyordu ve ben durduk yerde notting hill'in gayet gösterişsiz bir semt olmasına sinirleniyor, filmlerde bize olduğundan farklı masal gibi diyarlar gösterilmesine kızıp anlamsızca kendi kendime söyleniyordum falan.

bütün bunların sebebi mango-banana-sıtrovberi karışımı mıydı, bazı beyin devrelerimi yakan o ateşli tartışma mıydı, yoksa hayatın kendisi zaten çok renkliydi de ben mi fark edememiştim, aslında bütün resim güzeldi de benim hatırlamam mı gerekiyordu bilemiyorum.

neyse. hayat güzel. sabahları erken uyanın. mango-banana-

santa stop here!

2008-12-16T19:09:00.008+02:00

sevgili noel baba,

hazır şu gereksiz kırismıs vakti de yaklaşırken sana birkaç kelamım olacak.
yolun buralardan geçecek biliyorum. senin varlığına inanan insanlar sen geleceksin diye caddeleri sokakları, tuvaletlere varana kadar bütün kapalı alanları simlerle, ışıklarla donattılar. kapılara, bacalara, ocaklara, ağaçlara astıkları süslü püslü 50 numara çorapların içine koymanı istediğim birkaç şey var.

kendini dev aynasında gören, karşısındakinin söylediklerini dinlemeden hatta bir şeyler söylediğini bile fark etmeden "ver ver ver ver, hep bana hep bana hep bana, ben ben ben ben" diye ötüşüp duran, "tevazu"yu ormanda yetişen kokusuz bir çiçek zanneden, bir şeylere para veriyor diye kendini de satın aldığı şey kadar değerli sanan, insan gibi muamele gördüğünde kendini insanüstü bir canlı gibi görmeye başlayan ve o andan itibaren insanca muamele etmeyi kesen iki ayaklı canlılara biraz alçakgönüllülük, azıcık anlayış, biraz hoşgörü, bol bol da sakinlik bırak.

dünya daha güzel bir yere dönüşmezse seneye hepsini geri topla. olmadı, ben sana faiziyle geri veririm.

not: bu yazı genişleyebilir, büyüyebilir, şişer, patlar ve hatta küfür bile edebilir.

geçmiş zaman olur ki

2008-12-09T04:17:00.005+02:00

cebimizde 34768527 cigabaytlık aypodlarımızla müzik dinlerken nostalji yapmak, hüzünlenmek pek hoş evet.
ama düşünmeden edemedim "ben olsam hangisini alırdım?" diye.

öncekine ithafen

2008-12-07T05:29:00.005+02:00

Dünkü sözlerimin üzerinden zaman geçmeden sıcağı sıcağına bir alıntıya yer vermem icap etti.
Hani birebir aynı durum olmasa da galibiyet canavarlarına dair söylenmiş alkışlanası sözler olarak burada yer almasını istedim.

"Bana, ulaşılması en güç bilgelik kriteri nedir diye sorsanız cevabım şöyle olur: “Bu dünyadaki en bilge kişi, Samuel Beckett’ın cümlesinin hakkını veren kişidir: ‘Hep denedin, hep yenildin. gene dene, gene yenil; daha güzel yenil.’”
Bana, hep yenilen bir insan olmanın yükünü kaldırabilir misin diye sorsanız cevabım “hayır” olur ama hemen eklerim: Hep yenenle hep yenilen arasında bir seçim yapmam gerekirse, hep yenilen olmayı tercih ederim.
Hep yenersem insanlığımı hissedemem. Hep yenilirsem, evet, kendimi kötü hissederim, ama bu, insanlığımı hissedememekten daha kötü değildir.
İşte bu nedenle, küçük mağlubiyetlere bile tahammülü olmayan galibiyet canavarları, yenildiğini hissedince canavarlaşan özgüven âbideleri bana göre değildir."

-Alper Görmüş-

seni yenmek değil derdim, ben yarışmıyorum ki bebeğim

2008-12-06T03:21:00.027+02:00

insanların yetersizliklerini fark ettikleri anda farkına varmadan takındıkları hırçın tavırlar, kendilerini sadece komik duruma düşürmelerine ve ilkokul çocuğu muamelesi görmeyi hak etmelerine sebep oluyor.

"tamam tamam süpersin sen. bak elini yumruk yap havaya kaldır, uçarsın bile. aslansın yürü maşallah" desem "eheh evet di mi" diyeceklermiş gibi.

bir insanın ufak bir yanlışını bile görse, hani onu büyütmeden gayet laf arasında söyleyecek bile olsa bin dereden su getiren, karşısındakinin zihninde "beni yererek kendini yükseltiyor" veya "aferin çok biliyorsun sen" düşüncesini oluşturmamak için cümleyi ne şekil söyleyeceğini şaşıran biri olduğum halde, gizliden gizliye bu "tamam be anladık sen benden üstünsün" tepkisiyle karşı karşıya kalmak beni güldürür oldu, üzmekten ziyade. onu da geçtim, karşımdakinin haberim bile olmadan ikimizi birden bir kulvara tıkıştırdığını bir de yarış havasına soktuğunu, üstüne üstlük beni kazanan kendini kaybeden addedip rövanş arayışlarına girdiğini fark ettiğimde "sakin ol bebeğim ben kendimi üstün göstermedim sen kendini aşağıladın bir anda" diyesim, o insanı kendiyle barıştırıveresim geliyor ama bu beni aşar sanırım.

misal...
bugün işyerine amerikalı müşteriler geldi. türk menşeli iş arkadaşım kendilerini pek sevdi, pek güzel anlaştı, sohbete daldı, ingilizcesinin gayet güzel olduğunu teyit ettirdi falan filan.. sonra yanlarına benim gitmem icap etti, konuşurken lafın bir şekilde eğitime gelmesiyle bu tatlı insanlar benim vaktiyle amerikan edebiyatı öğrencisi olduğumu öğrenince bana da bir sempati duyup "bu yazarı da biliyor musun, şu kitabı da okudun mu, hani şu şair var ya, işte o bizim eyaletten" gibisinden tatlı tatlı konuşmaya başladılar. ben mutlu mesut yanlarından ayrılıp kendi işime dönerken iş arkadaşımdan "o müşterilere bir daha gitme. ben ilgilenirim onlarla!" şeklinde gayet sert ve ani bir tepkiyle karşılaştım.

sadece gerektiği için yanlarına gitmiştim, benim için hayati önem taşıyan bir durum değildi. elbette ki gitmesem de olurdu. kendi işime baktım. akşamı öylece kapattıktan, amerikalı müsterilere giderken bir güle güle diyemedikten sonra iş arkadaşım onlarla ne konuştuğumu, neden o kadar haşır neşir olduğumu sordu. ben durumu anlatırken yüzünde oluşan ifadeyi anlatmaya kelime bulamıyorum. hani burun delikleri büyümüş, hırsından tırnaklarını yememek için kendini zor tutan bir kız duruyordu karşımda.
bu anlam veremediğim gergin hava birkaç dakika içinde gevşemiş olsa da, o anlık hırçınlık rüzgarı beni içten içe güldürmeye, "noolduk ki şimdi" diye sordurmaya yetti. kısa zaman sonra ıvır zıvırla uğraştığımız bir anda "amerikalılar seni çok seviyor yaa iyi anlaşıyorsun sen onlarla" diyerek ağzını tatlandıracak renkli şekeri tutuşturdum eline. "evet yani, hani bana mı öyle geliyor bilmiyorum da burda özellikle benim amerikalı müşterilerle ayrı bir diyaloğum var" diye konuşmaya başladı. sonrasında da çocuk sevinciyle anlatmaya devam etti. ben onu dinleme modundan çoktan çıkmışken, o "amerikalılarla en iyi diyalog kuran eleman" olduğuna kendini inandırmış, bu hayatımızın anlamı için büyük önem taşıyan galibiyetin ardından kendine adeta bir madalya takmıştı. tamam mutluydu. ama komikti. eşşek kadar kız kendini komik duruma düşürmüştü. ses etmedim, yorum yapmadım. sadece güldüm. "amerikalılarla en iyi diyalog kuran eleman" olmamak hayatımın sonu değildi.

fakat bu kadar hırsa, ayak üstü tek taraflı bir savaşa gerek yoktu. bu gereksiz yarış nereden çıkmıştı? birinin artıları seni eksik kılmazdı. sende olup da bende olmayan ve fakat benden hiçbir şey götürmeyen şeyler gibi..

bu geceki metro yolculuğumu ego, kıskançlık, kompleks, hırs gibi çirkin şeyleri düşünerek geçirdim. daha önceki bir yazı mda kıskançlığı anlatırken "yetersizlik duygusu berbat. bundan dolayı başkası için kötü duygular beslemek daha da berbat." dediğimi hatırladım. kendinde olmayan bir şey için kendini kötü hissetmenin bir yere kadar kabullenilebilir olduğunu fakat başkasında olup da kendinde olmayan bir şey için başkasına kendini kötü hissettirmenin anlamsız ve hatta faydasız olduğunu ve de kabul edilemeyeceğini bir kez daha anladım.

huzurla uyuyabilirim.

fotoğraf 1
fotoğraf 2

ortaya karışık

2008-12-05T06:24:00.006+02:00

türk filmlerindeki bazı sahneler ciğerimi söküyor. her defasında kalbime kalbime giriyor, durduk yerde burnumun direğini sızlatıyor.. evet film izlerken ağlayanlardanım. yanımda olup da "ooooff adiiit, ağlıyo musun lan seen?" diyene de sadece güler geçerim. bazen bütün bir filmi sadece bir iki sahnesi için izlediğim bile olur.

keşke geniş bir tarama yapabilme şansım olsa. şimdilik birkaç sahneyle ilgili üç-beş şey söylemek istedim.

şimdiye kadar en çok etkilendiğim sahnedir bu. selvi boylum al yazmalım'dan. herkesin bildiği bilmeyenin mutlaka duyduğu, o meşhur "samet baba demişti" sahnesi. yorumsuz izlenecek bir sahne.

sadece şarkı yeter diyorum bazen. bazen de "bu sahne mi bu şarkıyla böyle ihtişamlı, yoksa şarkı mı bu sahneyle devleşti" diye düşünüyorum. aslında ağır roman baştan sona ağır bir film. ama özellikle bu son sahneler, başımdan ayak ucuma kadar kana bulanmış hissi veriyor bana. özellikle salih'in kahkaha atarken çocuğa sarılıp ağlamaya başladığı çöküş anı.. bence türk sinema tarihinin en "jilet" sahnesi. ağlamadığım olmadı henüz.

"keje! keje! beni hapiste vurdular keje. ölmedim. hastalandım. bir ciğerimi orda bıraktım. gene ölmedim. çok dövdüler beni. kan kustum. ama ölmedim. yaşadım. seni bir kez daha görebilmek için yaşadım. şimdi bana dediler ki, kimse sesini duyamıyormuş. susmuşsun. benimle de konuşmayacak mısın keje? sesini duyamayacak mıyım?" canımdan can alır bu konuşma. o koskoca eşkıya'nın o ezilmiş, sinmiş hali. yakarır bakışları... şener şen'i seviyorum.

bir çok insanın göz pınarlarını kurutan film bu babam ve oğlum. o sebeple kimilerinin biraz antipatiyle yaklaştığı, kimilerine göre pek bir numarası olmayan bir film. çok çok yücelttiğim bir film değildir. ama severim. özellikle birkaç sahnesinde hümeyra ve çetin tekindor için saygı duruşuna geçesim gelir. şu herkesin ağladığı, filmin en trajik sahnesi olarak nitelendirilen "ta böyle dureydim. açeydim gollarımı. getme deyeydim." sahnesinde ayağa kalkıp çetin tekindor'u alkışlamak gelir içimden. ama en sevdiğim burasıdır. şu "gomik oğlan" sahnesi. bu sahnede en çok takıldığım nokta da, çocuğun adamın eline yapıştığında adamın yüzünde oluşuveren ifade, kameranın o andaki dönüşü ve hemen arkasında adamın sesinde tatlı tatlı hissedilen heyecan olmuştu.

..........................

aslında bir filmi izlerken gözlerimin dolması için sahnenin acıklı olması gerekmez. o anki ifadeye bayılmışımdır, oyunculuktan etkilenmişimdir, kamera açısına hayran kalmışımdır, bir ses o sahneye cuk oturmuştur falan filan... bunları düşününce rahatlıkla söyleyebilirim ki kesinlikle ağlak bir sinema izleyicisiyim. sinema salonunda ağlar, çıkışta gözlerimi silerken utanmam.

sabahın köründe delirmeceler -7-

2008-12-05T05:31:00.004+02:00

Filmlerle ilgili yazılar yazan bazı güzel insanlar, bir gün yazılarında, filmlerin sonlarıyla ilgili bir şeyler söylemeden önce uyarıda bulunmayı akıl edebilseler, mesela henüz izlemediğim herhangi bir filmden bahseden bir yazıyı okurken DAN!! diye kalakalmasam...

Ne güzel olurdu.

*1 aydır hakkında inatla hiçbir şey okumadığım filmle ilgili okuduğum ilk yazıda "Nitekim böyle böyle olunca böyle böyle olmuş, bu son filme cuk oturmuş" gibisinden ani bir cümle görmüş olmanın kızgınlığı, hırçınlığı ve dahi bıkkınlığı içindeyken kendimi tutamazdım. Of!

üç kitabı soydum, baş ucuma koydum

2008-11-24T05:49:00.004+02:00

bu menem memlekete geldim geleli özlemini çektiğim şeylerin listesini yapacak olsam burdan oralara yol olur beni onlara götürürdü.

arkadaşlarımı, bağları, bahçeleri, canım ankara'nın yollarını, yokuşlarını, annemin sarmalarını, yengemin dolmalarını, tuğçeni çaylarını, akşam sefalarını, sabah bunalımlarını, soğuk almalarımı, halden anlayan, grip olunca hemencecik ilaç yazıveren doktorları, yurdumun ebegümeci toplayan cefakar kadınlarını... kapıcımız veysel'in zevzek akşamüstü muhabbetlerini bile özledim..

hatta en son kedimi özlediğimi fark edip "bir kedim bile yok anlıyor musun" diye uçuk kaçık serzenişlere girdim de babam sağolsun teklonojinin faydalarını benden daha iyi bildiği için kameradan el sallatı el kadar pisiye. hatta konferans zımbırtısını çalıştırdı da karşılıklı miyavlaştık bile.

son günlerde özlem listemde üst sıralarda canım kitaplarımı görüyorum. 3 tanesi rüyalarıma girer oldu yerli yersiz.

en çok edip cansever ve cemal süreya'gilleri özlüyorum mesela bu ara.

yerçekimli karanfil'in acı kokusunu içime çekmek, sonra edepsiz sevda sözleriyle kimseler görmeden kikirdemek ve hatta fingirdemek istiyorum.

bak edip bir konuşuyor. "midemdi aklımdı şu kadarcık kalıyor."
cemalimin de kışkırtıcılığına el pençe divan duruyor, o caanım kitaba aha bu kadar olmuş, parlak parlak gözlerle bakıyorum.

"Lirik, erotik, politik gür bir ırmak. Sevda Sözleri bu büyük ustanın bütün şiirlerini bir araya getiriyor. Öyle bir bütünlük ki bu, sıcak, tılsımlı ve ölümsüz..."

bak gördün mü kitabın tanıtım yazısı bile iç gıcıklayıcı... işte ben bunu seviyorum.

sonra elif'i özledim. hani kendisini en çok güneşin doğuşundan hemen önceki vakitte okumayı seviyorum. şafak vakti. herkes uykuda. mahremindesin hala. ama biri uyanıverecek diye de ödün kopuyor.
o her şeye giydirdiği lime lime tüller oyuna getiriyor aklımı. onu okumak salome'nin dansını izlemek gibi bir şey. her bir adımda bir tül daha düşüyor yere. biraz daha heyecanlanıyor sonra gözlerimin önüne serilen apaçık güzelliğe bakakalıyorum. orman cini gibi el ele tutuşup döne döne danseden kelimelerinin her birini ayrı seviyorum.

işte canım okuyucu. ben bu alakasız yazıyı, bu günlerde bu üç kitabı baş ucuma dizemedim, iki göz atıp uykularda gezemedim diye yazdım buraya. yoksa sabahın 4ü yazmakla çizmekle ne işim olur benim değil mi?

kanıt yok

2008-11-23T00:38:00.004+02:00

- eziyolar mı seni orda?

- ezmiyolar da
hani şöyle diyeyim
"eziyorlar" değil
ama "ezmiyorlar" da diyemem
anlatabildim mi

- evet
bu cümleyi yalnızca bir istatistikçi anlayabilir :D
meali şudur: ezildiğime dair yeterli kanıt bulunamamıştır.

hayatımın kötü gittiğine dair yeterli kanıtımın olmaması hayatımın iyi gittiği anlamına gelmez. evet.

ya ne sandın?

2008-11-14T06:18:00.006+02:00

dün işyerinde, anamızı ağlatan, böyle çok matah bir şeymiş gibi görünmek için kendini kastığı her halinden belli olan ucuz müşterilerden biriyle başa çıkamayan slovak şefim, sinirle bir çırpıda "why do people behave like strawberry jam when they are just a piece of shit?" diye bir soru sorunca gülümsedim.

ne de güzel benzetmeydi.

inecek duraklar vardı, ben duramadım

2008-11-09T05:16:00.009+02:00

bugün zekasından, çalışkanlığından, kararlılığından hayatının hiçbir döneminde vazgeçmemiş bir arkadaşımın yeni bir başarısına şahit oldum.
sonra bır an durup, kendime dönüp baktığımda "heyt beee" diyebileceğim bir başarım olsaydı diye diledim. dilendim mi bilmem. öyle oldu belki de.
bugün, yolda yürürken bir anda elle tutulur bir başarısını hatırlayıp da içi taptaze sevinçle dolan insanlardan biri olmak istedim. (şimdi elle tutulabilmesi için ne kadar büyük olması gerektiğini anlatamayacak kadar yorgunum) onlardan biri olmadığımı fark ettim. bugün kendimi sevmedim. bugün kendimi hafife aldım. kendime kızdım biraz. "sen kaçırdın o treni çoktan" falan diye konuştum kendimle. uzuun uzuun zaman önce bile bile yaptığım yanlış seçimlerle hiç istemeye istemeye yüz yüze geldim bugün. kendimle yüzleşmekten korktum. ama kaçAmadım.
özendim.. çok özendim ama bezenemedim. özenmek tamam, iş bezenmeye gelince bir çarpıntı, bir titreme krizi, bir kendine güvensizlik, bir buhran, umutsuzluk çullanıyor üzerime. umutluydum ben. gözüm karaydı. artık hiçbir oyuna kazanmak üzere girmiyorum. "şansım varsa kazanırım" diyorum. diyormuşum. "mücadele" kelimesini "tutuğunu koparmak" deyimini kulağa hoş gelen harfler bütünü olarak görüyormuşum. mücadele "vitrinde görüp iç geçirdiğim, çok pahalı olduğu için satın alamadığım elbise", pes etmek ise "şekline şemaline, bana yakışıp yakışmadığına bile bakmadan dolaptan alıp üzerime geçirdiğim penye tişört"müş hani. bugün gördüm bunu da.

ben bugün fark ettim.
kendime inancımı yitirmişim.
kendimden umudu bayaa bayaa kesmişim. şaşılacak derecede.
ben bilememişim. yasalar varmış, ben öğrenememişim.
herkes bir şeyler olmuş, ben olamamışım.

seni seviyoruz amy winehouse

2008-10-21T22:21:00.004+03:00

her gun elime aldigim gazetede bu kizcagizla ilgili bir seyler okuyorum. yok amy kavga etti, amy sarhostu, amy gitti gelmedi, amy soyle amy boyle..
"amy sen aslinda buyuk bir yeteneksin silkin ve kendine gel. su halinle cirkin karafatmalara benzer oldun. gunden gune yok oluyorsun" temali didaktik yazilardan, video kliplerden benim icim siser oldu.
amy sadece bir ornek belki. insanlarin, dususe gecmis diger insanlar uzerine cullanmalarini hazmedemiyorum. bi rahat birakin, acilin nefes alsin diyesim geliyor.

tam bununla alakali bir alintim olacakti benim bir yerlerde.. hah! demis ki hakan gunday "Piç" adli kitabinda:

"piçler hakkında konuşmak, insanlara filmler ve haber bültenlerindeki felaket sahnelerini izlerken hissettiklerine benzeyen garip bir zevk verir. sözünü edebilecekleri konular tükendiğinde tanıdıkları piçlerin ne hale geldiklerini ve o hale nereden geldiklerini konuşurlar. çünkü sıfırdan hayatlarını yaratmış insanların hikayeleri kadar hayatlarından bir sıfır yaratmış olanlarınki de gösterişlidir. tabi içinde bulundukları şartlardan tatmin olmayan hırs sahibi insanlar piçler hakkında konuşarak kendilerini iyi de hissederler. çünkü piçlere kıyasla onlar daima iyi durumdadır. zaten piçlere kıyasla, ölüler ve sakatlar hariç herkes iyi durumdadır. sonuç olarak, mahvedilmiş hayatlar, yetenekler ve kaçırılmış fırsatlarla dolu yıllar hakkında konuşmak zevklidir eğer o hayatlar, yetenekler ve yıllar size ait değilse."

guzel sarkilari severiz

2008-10-11T16:19:00.001+03:00

la dispute

2008-10-03T18:17:00.006+03:00

bugun bu sehrin sogugu ankara'yi andiriyor bana.
ankara kadar soguk ankara kadar kuru ankara kadar ayaz. ayazindan nefret ettigim ve ayazli gunlerinde kendimi eve kapattigim o guzel, sakin, naif sehri yadediyorum bugun. sanki ankara'dayim da disarisi buz gibi, ben "haydi adit disari cikalim" diyen herkese inat evde uyusukluk yapmaya, miskin miskin gulumsemeye devam ediyormusum gibi. icimde yumusak bir huzur. ama sanki... bu kez sahte..

simdi burada disarda kufurlerin kifayetsiz kaldigi bir soguk, pantolonumun icine kadar giren bir ruzgar, ev ilik, mutfakta yemek kokusu, ben yine aksamin olmadik bir saatinde ise gitmek uzere yola cikacak olmanin stresinde.. yine de evde gecirdigim sicacik saatlerin tadini cikarmanin telasinda..

ah guzel evim, ah sicak battaniyelerim, filmlerim, kahvelerim, sigaralarim, sakinligim...

eksik bir sey mi var?

2008-10-01T03:22:00.003+03:00

gözlerim neden sık sık dalıyor? eksik bir şey mi var hayatımda? gökyüzü bazen ciğerime doluyor.

oyle bir sey ki bu, kolay anlatamam.
gokyuzu bazen cigerimi deliyor!

ben uzgun olurum bazen

2008-09-30T22:50:00.004+03:00

"benim acilen oraya gitmem lazım, çok özledim"

- oyy yerim
nasılsın meleğim

-ozluyorum.
yalnizim.
her gun yeni birileri giriyor hayatima. yeni yerler. yeni insan gruplari. partiler. cilgin atmalar.
opustugum de oluyor sevistigim de
ama yalnizim

-yerleşik olan göçebeye özlem duyuyor, göçebe olan yerleşiğe.
mına koduum dünyası birimizi de tam tamına tatmin edemez ki
yok mu sırtını dayayıp kahve içebileceğin birileri

-malesef

-çok bunalım bi halime denk geldin
gereken şeyi işte neyse, gösteremeyebilirim
ama yalnızlığı paylaşabiliriz bi lokma?
ben benimkinden birazı veriym
sen seninkinden
ehehe kardeş payı ?

- =)
"bi degisiklik olsun" misali

-elbette (:

neyse ki hala paylasmayi bilen insanlar var hayatimda.

you are dirty but i love you, london

2008-09-11T21:30:00.006+03:00

sevgili londra

cumlelerimi bile caldin benden. ne konusabiliyor ne yazabiliyorum sayende. sokaklarindan korkuyor, caddelerinde kayboluyor, otobuslerini umursamiyor, trenlerinden nefret ediyorum.

hele o insanlari birbirine kaynastiriyormus gibi gorunmene katlanamiyorum. sana ne kadar kiziyor ne kadar kufrediyorum bir bilsen. ne kadar sahte, yapmacik, yapistirma bir kisiligin var bunun da farkindasin. o sevgi baris kardeslik ucgeni icinde gupguzel gecinip gidiyormus gibi gorunen ucuz insanlarina da gicigim.

sadece son gunlerde bana biraz umut verdin, guzel yuzunu gosterdin de biraz daha gulumsemeye basladim diye sokaklarinda yorgunluktan dusup kaldigim, trenlerinde agladigim, insanlarina hayretler icinde bakakaldigim ve kendimi ufacik, kucucuk, degersiz, renksiz bir nokta gibi hisettigim gunleri de unuttum sanma.

ama biliyor musun? (You know what? diyor senin insanin) hayatimdan kacip geldigimde bana kollarini acmadigin, beni yerlerde surudugun, bana hayata dair hicbir sey vadetmedigin halde seni terketmekten oyle korkuyor oyle cekiniyorum ki artik "farkina bile varmadan nasil da geciveriyor zaman" diye hayiflanir bile oldum.

cok kotusun, biraz korkak, bir o kadar umursamazsin. karmasiksin, kolaysin, dunyanin en buyuk zorluklarini insanin onune cikaran da sensin. karanliksin, tehlikelisin. ustelik cok pissin, kirlisin.
ama seni seviyorum. daha da cok sevmekten korkuyorum. bana elini uzatma. hareket vakti gelince birak gideyim.

bir katarın vagonları gibi özelmişiz öyle derler, oysa bütün vagonlar aynı rayda gider

2008-07-25T14:35:00.004+03:00

simdiki evim cehennemin dibinde oldugundan; ulasim olanaklarim da kisitli. berbat bir rotadan giden otobuslerdense, yarim satte bir gecen trene binmeyi tercih ediyorum. ki bu hayatima super renk katiyor. her gun eve geldigimde harala gurele anlatmak isteyecegim seylere sahit oluyorum. ha anlatamiyorum; anlatacak kimse bulamiyorum orasi ayri.
bakalim ne renkler katmis bana bu tren!!

- saat 23.20. this is the twenty three-twenty london overground service to barking.

isten cikip yogun argin trenin en kosedeki koltugunu kapmisim. kendimi bok cuvali gibi hissediyorum. yorgun, pis ve sinirliyim. eve gider gitmez dusa girip kendimi yataga atma hayaliyle yanip tutusuyorum. bir anda ciglik cigliga bagrisan 6 teenager biniyor trene, bisikletleri ellerinde, yerlere firlatiyorlar, sinir topaklari. bi tripler bi havalar. kendi aralarinda tartismaya basliyorlar. kizlar 35lik abla gibi kararli yuksek sesleriyle erkekleri yatistirmaya calisiyorlar onlar bagirdikca cocuklar gaza geliyor birbirlerine kufurler yagdiriyorlar. itis kakis diz boyu. bu arada sagda solda oturan insanlara carptiklarini filan farketmiyorlar tabi. farkediyorlarsa da umursamiyorlar pek. artik bir amcamiz dayanamayip shut up diye bagiriyor bagirmasiyla suratinin ortasina yumrugu yemesi bir oluyor. adam sakin, bir sey yapmiyor. sadece susuyor susuyor susuyor. biraz once birbiriyle kavga eden gencler bu kez birlesip adamin tepesine ususuyorlar, onu kiskirtacak laflar ediyorlar. yumruklar havada hazir bekliyor. adam agzini actigi anda inecek suratina. ayni anda az onceki tartismayi bastirmaya calisan kizlar tezahurata kalkiyor. "hadi david dagit suratini. hadi david yapabilirsin!!!" adam dayanamiyor ayaga kalkmaya yeltenirken uzun boylu teenager elindeki bira kutusunu yandaki demire carpiyor, yirtilan tenekeyi adamin suranina dogru sallamaya basliyor. ellerinde kan. yuzunde hic gormedigim anlamsiz bir nefret. sadece izliyorum. sakince ayaga kalkip vagonun diger ucuna gidiyorum. oturmamla kafama kazara bir darbe almam bir oluyor. ne oldugunu anlamaya calisirken tren duruyor. gorevliler cocuklari yaka paca disari cikariyor. tren durakta 30 dakika bekliyor eve varmam saat 1'i buluyor. ne hos, ne sahane.

- saat 17.23. this is the seventeen-twenty three london overground service to gospel oak.

ise gidecegim icin bi hayli keyifsizim ama uykumu almis karnimi doyurmusum. gorece daha iyiyim diyebilirim. vagon kipir kipir ilkokul bebeleroyle dolu. belli ki bir geziden donuyorlar, yanaklari kirmizi, gozler yorgun. ayakta duruyorum. on koltukta oturan 3 bebeden birinin ayagi kazara ayagima carpiyor. "sorry" diyor yuzume bakmadan. it's all right diyorum. birkac dakika geciyor ayagi yine carpiyor yine sorry diyor, yine carpiyor yine sorry diyor. bir kez daha carpiyor carpiyor.. artik sorry demiyor. bi bakis atiyorum, yari gulumser yari kizgin. sonra arkaya kosuyor bir atkadasindan oyuncak tufegi alip getiriyor. yanindaki arkadasiyla "plan a"yi uygulamaya gecirmeye hazirlaniyorlar. tufegi bana dogrultup tetigi cekiyor. yuzune bakip gulumsuyorum. "no one can look at me like that" deyip bir kez daha dogrultuyor tufegi. tuhafima gidiyor ses etmiyorum; cocuktur, oyundur deyip gecistiriyorum. bu kez yanindaki aliyor tufegi o da birkac el ates ediyor bana. sonra sira yanlarinda oturan zenci cocuga geliyor. tufegi eline verip "do it" diyorlar. cocuk kararsiz, utangac. tufegi bana dogrultuyor. yuzune bakiyorum. gozlerini devirip tufegi asagi indiriyor. ates edemiyor yani. sonra diger ikisi koltugun uzerinde ayaga kalkip "heeey everybody!!! Josh is a baby. he is a loser. he couldn't shoot even at this little girl!!" diye bagirmaya basliyorlar. ogretmenleri ayakta duruyorlar hemen yanimda. olan biteni goruyor bir sey soylemiyorlar. en cok buna sasiriyorum. sonra ortaligin sakinlesmesini bekliyorum. duymamis gibi yapiyorum cocuklari. en son dayanamayip donup cocuga "neden boyle davraniyorsun" diyorum. aldigim cevap "because i am british and you are not. this is my country not yours. i can do whatever i want but you can't look at anyone as you want" oluyor. "hmmm" diyorum. "duragima gelmisim zaten" ..... iniyorum.

- saat 17 23. this is the seventeen-twenty three london overground service to gospel oak.

yine rutin gunlerden. ise gidiyorum. ikili koltuklarda bi amcanin yanina oturuyorum. 5-10 dakika sonra elindeki dergiyi birakip bana uzuuunca bakiyor. sonra elini pantolonunun icine sokup kendince keyfine bakmaya basliyor. bu kadar rahatsiz bir insanin yaninda oturup da inanilmaz derecede rahat ve kayitsiz kalabildigime sasiyorum. bir sonraki durakta homurdanarak trenden iniyor. ben hem ona hem kendime hayret ediyorum.

-saat 22.35. this is the twenty two-thirty five london overground service to barking.

klasik is cikisi yorgunlugunu trendeki bebek arabalarini inceleyerek atmayi aliskanlik haline getirdim. bir oyun odasi kadar renli bir anaokulu kadar egitici arabalar bunlar.. beyaz bir bebekle siyah bir bebegin karsilikli gulusmelerine bakip keyifleniyorum. anneleri de birbirine bakip gulumsuyorlar. sonra beyaz kadin arkasina yaslanip cool bir ses tonuyla "rengi farkli oldugu icin ona cok degisik gelmis olmali" diyor. sasakaliyorum. bu rahatlik beni fazlasiyla rahatsiz ediyor. siyah kadinin uzgun bakislari ve hicbir sey soylememesi belki de soyleyememesi de fazlasiyla uzuyor.

insanlar gidiyor geliyor. hayat yollarda da devam ediyor. ben de gide gele yeni seyler gorup yeni seyler ogreniyor, bu akintinin icinde bogulmamak icin kendimce yollar gelistirmeye calisiyorum.

"ignorance is bliss. consciousness is a terrible curse." diyesim geliyor cokca.

sizin orada havalar sicak mi?

2008-07-19T03:13:00.004+03:00

uzerinde kostugum yolu kaplayan taslarin keskinligini ve sivriligini anlatacak kelime bulamadigimdan laflar bogazima gelip orada kalakaliyor. lok diye oturuyor icime. hatirlamamaya, dusunmemeye calismak nafile.. zaten azicik kalmis direncimi bunlara karsi koymak icin harcamam kendime haksizlik olur. her sabah evden "off bu gun de biter mi" diyerek cikmak, her gece yatarken "off yarin yeni bir gun, yine ayni gun" diye kesik ve keskin nefeslerle uykunun gelmesini beklemek hayatimda hic deneyimlemedigim bir sikintiyla yogurdu beni. yoguruyor.

sokaklarina, evlerine, havasina, suyuna alisamadigim bir yerde, yol kenarlarinda farelerin kosusturdugu bir mahallede, kokusunu, rengini, isigini, kapisini ve hatta koridorunu bile sevemedigim bu evde, ayni dili bile konusmadigim insanlarla ayni masada yemek yiyor, dertlerini anlatmak, iki kelimeyi bir araya getirip uc bes anlamli cumle kurmak icin harcadiklari insanustu cabaya hayret ederken bir yandan onlar icin uzuluyor, bir yandan "ne umdum ne buldum" diye hayiflaniyorum. cay icerken kendi aralarinda konustuklari dilin tek bir kelimesini bile anlamiyor olmak hem tuhaf hissettiriyor, hem de fazlasiyla yabanci. arada bir yabancilik cekmeyeyim diye birkac cumleyi ingilizceye ceviriyorlar ki hic yapmasalar daha iyi.
hep mi sikayet? simdilik evet.
simarikligin dik alasi bu sanirim.
ama kimse hicbir sey demesin.
ben is kokulu sokaklari, simitin yaninda ucgen peynir satan simitcileri, hatta ucgen peynir satmayan simitcileri, ince belli bardaklari, turuncu perdelerimi, mavi cekyatimi, tugcenin caylarini, jane'in sigaralarini, meric'in is cikisi feryatlarini, esra'nin nefes nefese anlattigi sinav maceralarini, bizim evin kapisini, apartmanin kokusunu, tavandaki kurtcuklari, icinden cikamadigim agir ruyalarimi, uyuyamadigim gecelerimi, adini andigimda bana anlam ifade eden her seyi ozluyorum.

singir mingir cay kasigi sesleriyle uyanacagim bir sabah ne kadar yakinda acaba?

ordan burdan

2008-06-30T22:14:00.004+03:00

- 6 gun once blograzzi'de gunun blogu olmusum haberim olmamis. olsun yine de sevindim.

-her gun trt-int izliyorum. Benimle Oynar Misin adli cocuk programinin muptelasi oldum. Grup Surup'la sarkilar soylemek en buyuk zevkim haline geldi.

-turk yiyeceklerinden baska bir sey yiyemiyorum. indian yemeklerinden tiksiniyor, rus yemeklerine supheyle bakiyor, japon yemegini denemeyi aklimin ucundan bile gecirmiyor sadece ve sadece turk yemegi yiyorum. hala dimes meyve suyu iciyor, cantamda cizi, haylayf tasiyor, lahmacun siparisi veriyor, salatalik kiyip cacik yapiyorum. yemek ayrimi yapacagim, "beeeh ben bunu yemem" diye mizmizlanacagim aklimin ucundan bile gecmezdi, gayet istahli ve obur biriydim oysa...

-yagmurdan nefret ediyorum. gunesli gunleri seviyorum. ama hava biraz sicak oldugunda gazetelere "inanmasi guc ama haftasonu hava 25 derece olacak" seklinde haber olmasini hala komik buluyorum.

-bir onceki evimde fransiz bir ev arkadasim vardi zenci. peltekti. fransiz aksaniyla ingilizce konusan tatli bir siyahi arkadas. louis garrel dinlettim, les chansons d'amour'dan.. "where did you find these stupid songs" dedi. sensin stupid dedim. allah tependen baksin.

-burada herkes istedigi gibi takiliyor. kimse birbirine karsi onyargili degilmis gibi, herkes herkesin ozgurluklerine secimlerina saygi duyuyormus gibi. ama sadece GIBI.. bircok insanin icinde komik bir nefret var. muhafazakar musluman kesim hristiyan cemaat hakkinda "they will burn in hell" seklinde konusuyor. hristiyan kesim ise muslumanlara (veya musluman ulkeden gelen tum insanlara) oncelikli olarak onyargiyla yaklasiyor. sonra zenciler var. muthis agresif ve her an patlamaya hazir bir gerginlikleri var. saf ingilizler (kendilerini tanimlarken "one hundred percent british" demekten acayip keyif aliyor bunlar) mumkun oldugunca kimseyle gozgoze gelmemeye, muhatab olmamaya calisiyor. otobuslerde toplumun katmanlarini incelemeye yetecek kadar zaman geciriyorum ve insanlarin icinde sakli kalmis nefreti uzun stresli otobus yolculuklarinda disa vurusuna metanetle taniklik ediyorum.

-evli olmaktan gurur duyan bir ev arkadasim var. dugun cd'sini her hafta izliyor. eve ziyarete gelen arkadaslarina izletiyor. bazen dugununu haftada 3 kez izledigi oluyormus. gecen gun okuldaki fazlasiyla indie ogretmenimiz hakkinda konusurken "come on she doesn't have a life. she is already over her 40s and still does not have a family, i mean a husband... kids..." dedi. guldum. ulkene kocanin yanina don sen bebegim.. diyesim geldi. demedim. seviyorum kendisini.

butun bunlari hayatimin birer parcasiymiscasina yazmam, kendi kendime "benim burada bir hayatim var" hissiyatini verebilme istegimden kaynaklaniyor. aksi halde her sabah uyanmak bir iskence, sokaklarda yurumek yuk, duydugum her cumle kufur gibi geliyor.
bir sure once burada "alismak"la ilgili yazdigim seyleri hatirliyorum gunlerdir. iciniz direniyorsa, akliniz reddediyorsa ve yeni yeni olusmasi gereken aliskanliklar eski aliskanliklarinizdan tamamiyle farkliysa, hatta taban tabana zitsa, zamanin gecmesini beklemekten baska careniz kalmiyor. metroda gazete buldugunuza, gece eve donerken markette hala taze doughnut gordugunuze, otobusteki zenci bebeklerin gulumsemelerine falan sevinmeye, kendinizi bunlarla avutmaya calisiyorsunuz. ben calisiyorum sizi bilemem.

tum bunlara ragmen yine de mutluyum. cunku bir gun geri donecegimi biliyorum.

ne var ne yok

2008-06-24T14:45:00.004+03:00

bir yerde bir hayatiniz yoksa, asla ama asla oraya ait olamazsiniz.

ait olmak zorunda misiniz? elbette ki hayir.

hayatimi geride birakip yeni ufuklara yelken acarken ne kadar da mutluydum "aidiyet" safsatasindan kacabildigim icin. simdi de ait olamamaktan yakiniyor aklim fikrim elim ayagim.

bir de londra'da tiksindirici bir tirnak modasi var. (burada alakasiz bir noktaya TIRNAK basmak istiyorum, son gunlerde cok fena icimi gicikliyor) sanki her bir tirnaginizda sanat eseri sayilabilecek motifler tasimazsaniz kimse sizi hesaba almayacak kimse size saygi duymayacak gibi. guluyorum mutemadiyen. parmaklarinin yarisi boyunda tirnaklari olan kadinlar bir seyi tutmaya calisip da beceremeyince... komik..

bazen otobuste defterimi cikariverip gordugum komik, sacma, guzel, cirkin, orijinal, banal.... bircok seyi not etmek istiyorum suraya guzel bir karisik salata koyabilmek icin. ama malesef ki bazi insanlar gibi surekli defterimi cikarip not alma ozelligim yok. (burayi sadece jane anlayabilir. sadece ona izin verdim eheh)

selametle.

london paper

2008-05-31T19:46:00.008+03:00

sevgili arkadasim jane de lus ben buralara gelmeden once muasir medeniyetle ilgili laflar etmisti bana. geldigimde messenger'dan atigi ilk mesaj "heey beybi nasil oralar muasir medeniyet filan?" idi.

havaalanindan trenle hedefime ulastigimda cikista yanimda yuruyen zebellahin yere biraktigi agiz dolusu balgamla beraber muasir medeniyetle tanistim.

cok gecmedi ikinci evimin bahcesinde "sigara icen bir kadin" olarak tartaklanayazdim.

yeni ogrenci girisinden prim alan acente gorevlileri rezil olusuma aldirmadan 2 haftada 3 ev degistirmeme vesile oldular ve bu yuzden adam gibi bi is bulmama engel oldular.

buldugum bi iste gece 12ye kadar kopekler gibi calismami istediler, yemek arasi bile vermediler, asgari ucretin yarisini odediler.

falan filan falan......

bu ilk sapsalliktan olsa gerek. en azindan buna inanmak istiyorum. yoksa benim medeniyet diye bildigim sey baska bir seydi...

neyse. bay.

"iyi ki yapmışım"

2008-05-11T12:55:00.012+03:00

istek, kararlılık, umut, sabır, metanet...

bütün bunlar birleştiğinde insanın yapamayacağı şey yok sanırım. zorluklar ve sıkıntılarla dolu son 2-3 aydan sonra öğrendiğim en esaslı şey bu.

ha bir de bir şeylerden vazgeçmek, bazı şeyleri göz ardı etmek, tercihler yapmak ve bazı fırsatları kaçırmayı göze almak gerek. yani önceliklerini belirlemek, bunun kararını verirken dikkatli ve özenli olmak.

kayıpları kolay kolay göze alabilen bir insan olmadım şimdiye kadar. ama, kendime karşı netleştiğim, arzularımın esasiyetini kavradığım ve kendi adıma kesin kararlar aldığım gün, bazı şeyleri kaybetmeyi, kaçırmayı, bazı şeylere/kimselere de "hayır" deme zorunluluğunu peşinen kabullendiğim gündü.

pişman olmadım. geri adım atmadım. kaybettiğim şeyler oldu, görmek istemeyip de gördüğüm, duvar gibi yüz yüze geldiğim gerçekler.. olduğu yerde bırakmaya gayret ettim. yeterli ve gerekli desteği kaybetmekti tek korkum. [bu yüzden "onlar kendilerini bilirler" kişilerine bitmeyen destekleri için sonsuz minnet borçluyum.] neyse ki bu korkumun dolu tarafı beni yıkabilecek ölçüde değildi.

mutluyum.

istediğim şeyin gerçekleşmesinden çok, istediğime ulaşabilecek kararlılığa ve gayrete sahip olduğumu görmek beni mutlu eden.

neyse işte! diyorum ki; insan kendini hafife almamalı, ağırlığınca yuvarlanmalı.

bak şimdi

2008-05-01T02:29:00.002+03:00

kedi bu.

eski olsun benim olsun

2008-04-29T04:02:00.007+03:00

özellikle son günlerde sıkça rastlar oldum. 16-17 yaşındaki lise bebelerinin ellerinde kafam kadar nikonları, canonları, kolum kadar objektifleri görünce bi fena oluyorum. tamam canon'u biraz daha az kıskanıyorum ama o kafam kadar canon'lardan getiren olsa burun kıvıracağımı da sanmıyorum. böyle de terbiyesizim. neyse..

diğer yandan şöyle de güzel bir yanım var. emektar alet edevatlarıma gönülden bağlıyım. dağa bayıra, pastaneye, diskoya bara, her yere elim kadar dijital makinemi götürmeme rağmen, biricik zenitim'i çok yorulmasın diye rafta dinlenmeye bırakır, kendisini düzenli olarak temizler, arada kucağıma alır severim. onu yalnızca özel durumlarda, genellikle bütün günümü fotoğraf çekmeye ayırdığım zamanlarda yanıma alırım. zenit'le portre çalışmak şahane olur ama yine de aramıza başkası giremez. onla yalnız takılmayı seviyorum ben. zenitim'e aşığım. şöyle güzel bir lens alabilirsem birlikte uyumaya bile başlayabiliriz. evet.

bir de bugünlerde çok şımardım ben. sebebini bilen yok.

sana aşığız louis garrel

2008-04-28T03:18:00.002+03:00

bebe bayramı

2008-04-23T23:26:00.004+03:00

bir gece arkadaşınızla msn başında sabahladıysanız ve artık tadınız kaçmaya başladıysa, sabahın 7sinde buluşup pasatanede sıcacık ayçöreği yeme keyfini bir deneyin. arkadaşınız "hadi bi çılgınlık yapalım, buluşup kahvaltı olayına girelim" derse asla ama asla geri çevirmeyin. anında atlayın, sabah kahvesi için, limonatanın tadına bakın. kendinizi iyi hissedin. film izleme hayaliyle eve gelin. uyuyakalın. uyanıp türk kahvesi için. fal bakın. fal bakana müdahale edin, falı bakılanla dalga geçin.

bu çocukça yazıyı yazmaya karar verdiğimde 23 nisan'da okulun tatil olduğunu unutan arkadaşım kahve fincanındaki figürleri mantıksal açıklamalarla anlamlandırmaya çalışıyordu.

bu da böyle bir anım olsun.

aklının gör dediği

2008-04-22T21:43:00.003+03:00

hayattaki birçok başedebilme savaşına karşı dayanıklılığın alışmakla alakalı olduğunu düşünüyorum. yazılımımızda "alışmak" diye bir fonksiyon var ve başedemediğimiz durumlarda devreye girmeye çalışıyor. tam kapasite fonksiyon gösterirse daha az zararla çıkmamızı sağlıyor sanki.

gece ışığı kapatınca kapkaranlık oluyor ya hani. hiçbir şey göremiyoruz. yolumuzu bulamıyoruz. oraya buraya çarpıyoruz. göz bu duruma alışınca nesneleri seçmeye başlıyoruz. yolumuzu buluyoruz.

genellikle aksaklıklar karşısında ilk anda kalakalıyoruz. ışık bitti, yol yok, dünya yıkılacak sanıyoruz. alışmak isteyerek yaptığımız bir şey değil, ne zaman gerçekleşeceğine de biz karar veremiyoruz. işleyiş formüllerimizde o mevcutsa kendiliğinden aktive oluyor zaten. alıştıkça somut şeyleri görmeye başlıyoruz. yol varsa seçiyoruz.

kabullenmek ise tercih meselesi.

"leaves of grass"

2008-04-21T02:03:00.004+03:00

bugün tüm keşmekeşten, stresten, ağrıdan sızıdan, mide bulantısından, gürültüden, duvarlardan kaçıp çimlerin arkasına saklandık. tıpkı dengesini sağlayamadığı için 3 adımda bir yere yuvarlanıp bundan büyük keyif alan onlarca bebek gibi, tek derdi oğlunun topa vurup vuramayacağı olan genç babalar gibi, örgüsünü dantelini eline alıp kocasıyla laflayan teyzeler gibi, kendini kanıtlama derdinden sıyrılmış, tek maksadı yeşilliklerde yayılmak olan yeniyetme gençler gibi..
güzeldi. tazeydi.
su gibi bir gündü bugün.

çirkin şeyler bunlar

2008-04-15T22:56:00.020+03:00

bugün güzel şeylerden bahsedesim gelmedi. geçen gün çirkinliklerim üzerine düşündüm ve bir miktar dökmeye karar verdim. kusursuz olmadığının farkında olan bir narsist olarak, bunları dökmemde bir sakınca olmadığını da farkettim. şimdi bazı bazı kendimde bazı bazı başkalarında gördüğüm ve gördüğüm, fark ettiğim ve hatta ucundan azıcık hissettiğimde bile müthiş rahatsızlık duyduğum bir takım huylar, hisler ve duygudurumlar listeme göz atmak niyetindeyim.

kıskançlık. ilk olarak bununla başlamak istedim çünkü kendimde gördüğümde en en en çok rahatsız olduğum duygu bu. daha önce de kıskançlıkla ilgili rahatsızlığımı dile getirmiştim bir kez. hiç kardeşimi kıskanmadım. arkadaşlarıma gıpta ettiğim oldu ama kıskandığım hiç olmadı bu konuda kati konuşabilirim. birkaç kez bu iğrenç duygunun içine düştüğümde fark ettim ki, kıskanç olduğum zaman kendimi tam anlamıyla yetersiz hissettim. yetersizlik duygusu berbat. bundan dolayı başkası için kötü duygular beslemek daha da berbat. geçen yaz seçmelerde o sakin sessiz ve gerçekten sempati beslediğim kız son 1 haftada atağa geçince içten içe kötü bir duygu yerleşmişti. halbuki sunumlarda birbirimizi hep destekliyor yardım konusunda hiç cimri davranmıyorduk. evet onu kıskandım, bu yüzden kendime çok kızdım.

telaş. kendileri her şeyi birbirine karıştırma özelliğine sahip olup, yolunda gitmeyen ama gitme olasılığı olan şeyleri de tepetaklak etme konusunda on kaplan gücünde. aksilikler karşısında sakin kalabilen insanlara hep çok özenmiş, aşırı telaşlı insanlar yanında da hep strese girmişimdir. kafası çözüm arayışı konusunda hiç basmayan bir insan olmamakla beraber bazı dönemler şapşallaşabilen, beyni resetlenen birine dönüştüğümden, telaş -ufak ve tatlı olanlar dışında- bana göre oldukça antipatik ve sinir bozucu bir durum. çözüm bulmanın çok kolay olabileceği bazı durumlarda far görmüş tavşan gibi kalıp hemen "ya ne yapıcam şimdii!!" diyecek birilerini aramak, allak bullak olmak hiç hoş değil. biraz metin olmalı insan.

misilleme. insanın çocukluğundan, saflığından, affedici uzlaşmacı tarafından hep bir şeyler alıp götüren bir girişim bu misilleme olayı. en basit haliyle kötülüğe karşı kötülük. intikam. rövanş. olayları daha karmaşık hale getirmekten, insanlar arasındaki boşluğu tozla doldurmaktan ve pozitif detayları görünmez kılmaktan başka bir işe yaradığını görmedim şimdiye kadar.

ufak hesaplar. hayatımdan insanları çabucak silemem. ama birinin ufak hesaplar peşinde koştuğunu fark ettiysem hele de içten pazarlıklı olduğunu hissettiysem (ve bunda haklı çıktıysam) üzerini çizerim, "al gülüm ver gülüm" safhasında istediğini ona verir, o ilişkideki sermayemi çekerim. çok ufak ayrıntıların hesabını tutanları anlayamam, hele de para konusunda 300-500 bin hesabı yapamam, yorulurum. çok eski ev arkadaşım yüklü bir market alışverişinden sonra ikiye bölünen hesapta kendi payından 1kg şeker parasını düşmüş, ardından da "ben çayı kahveyi şekersiz içiyorum nasılsa" demişti. (şeker o zaman bi milyon falandı) önce şaşıp kalmış, hemen ardından "ama biz bazen kek pasta yapıyoruz. hem arkadaşları da geliyor onlar da çay kahve içiyor" diye geçirmiştim içimden. daha da ufak bir hesapla misilleme yapmışım kendimce. bunu söyleseydim kendimden utanırdım. düşünmek bile boktandı. hiç sevmedim.

hırs. kıskançlıktan ne kadar rahatsız oluyorsam bu duygudan da o kadar nefret ediyorum. babamın ortaokul lise yıllarımda söylediği bi laf vardı. "biraz azimli ol. ama asla hırslanma." yeni yeni anlıyorum bu farkı. motivasyonu yüksek olan biri değilim. azimle altından kalktığım iş çok çok azdır. isim ver diyen olsa ona bile cevap veremem. azmin kötü kalpli ikizi hırsla, kendime hırslandığım zamanlar dışında pek haşır neşir olmadık. kendime zarar verdiğimi anladığım anda kapı dışarı ettim kendisini. hedefime ulaşmak için önüme gelen ne varsa vahşice silip süpürdüğüm bir ruh haline hiç bürünmedim ama şundan eminim ki, hırs insanı çirkinleştirir. gözünü kör eder. bencilliğin de ötesinde kendini bile göremez hale getirir. azimli insanlara ne kadar özeniyorsam hırslı insanlardan o kadar korkarım. genellikle itici bulurum. özellikle kendi başarı hırslarından dolayı çocuklarına dünyayı dar eden anne-babaları odunla dövesim gelir.

çamura yatma. haksızlığı anlaşılınca ve hatta haksız olduğunu kendi de anlayınca saldırganlaşan çirkefleşen insanlar var. elleri beline koyup gerdan kırma olayı. aciz bir reddetme durumu. kimi zaman komik, çoğu zaman sinir bozucu. kesinlikle olgunluktan uzak çiğ bir tavır. "benim eşeğim üstte olacak"çılık. kendini sindirememe hali, zafer bayrağı sallama hırsı. bazen yapan insanların bunu nasıl bir halet-i ruhiye içinde gerçekleştirdiğini düşünür bir cevap bulamam. yapmak istediğim zamanlar oldu. ama yapamadım. yapmam. yapanı da sevmem.

bu kadar çirkinlik yeter. buraya kadar okumuş olan varsa ve içi şiştiyse hem özür diler hem teşekkür ederim.

bazı bazı narsist biriyim. son zamanlarda çirkinliklerimle ve günahlarımla yüz yüzeyim ama onlara hayran değilim. bu böyle biline.

kim var orda?!?

2008-04-02T03:27:00.007+03:00

-sabah vitamin hapını almayı unutma 3 gündür aynı şeyi yapıyorsun.

-masan tozdan görünmez oldu. karman çorman. yerler falan. odanı topla. yatağını düzelt arada. dolabın kapağını kapalı tut. öff

-acaba nasıl olacak gidişim? uçağa binişim. havalanışım. yere inişim. odama girişim. o ilk yatağın üzerine oturma anı. sınav. okul.
garson mu olacağım kasiyer mi, bulaşıkçı mı resepsiyonist mi? markette poşetleme de yapabilirim.

-onu öpmeseydin keşke. utanıyordun çekiniyordun. neden öptün? öpme. bir daha yapma.

-annem telefon etmemi beklemiştir. sabah hemen onu aramalıyım. babamla da gitmeden iki tek atsak.

-odanı topla sürekli gözüne bir şeyler çarpıyor.

-süt içtim bugün iki bardak. ikinci bardağın tadı daha güzeldi. kokusu yoktu. mutluyum. beyaz yumuşak.

-o uyku ne güzeldi. sabah uyanmak. sarılmak falan. keşke sarılsaydım sadece. uyusaydım. sarılsaydık hep. böyle sıcak, rahat.

-yalanla çıktın yola. bir günlük huzur kandırmacası 3 günlük huzursuzluk halinde sürmekte. aynı hatayı bir kez daha yapma. sakın yapma. bozuluyor her şey. beceremiyorsan elini atmayacaksın. bozarsın kurcalama. off ki ne of.

-evrakları toparlamak çok mu masraflı olur acaba. gecikir mi? çok bekler miyim? bi binsem o uçağa. bir varsam o binaya. eski otelden bozma mıdır binalar, odam karanlık mıdır mesela? gürültülü müdür? kalabalık mıdır? bisikletimi park edecek yer bulabilir miyim?

-pembe. şeker gibi. yağmur yağınca çok güzel olacak. her şey güzel olacak.
dönüşümü bile hesapladım gidişim gerçekleşmeden. neler değişecek acaba? ben aynı dönecek miyim, aynı dönsem de bıraktıklarım zaman aşımına uğrayacak mı? uğrasın istediklerim yok olacak mı? karman çorman.

-a'ya bir daha o rahatlığı verme. edepsizleşme. o başka diğeri başka. gitti o bitti artık. diğeri de olmayacak zaten. olmamalıydı hiç offff....

-uyu artık sabah uyanınca hemen kahve-sigara yapma sütle muz dururken.

dııt dııt dııt dııııııt.. saat 3:27
İç Sesler Korosu'nu dinlediniz.

sabahın köründe delirmeceler -6-

2008-03-31T05:20:00.006+03:00

Haftalardır sadece yoğun koşturmacalardan oluşan hayatımdan hiç mi hiç şikayetlenmememde çok çok istediğim bir şeye ulaşmama az kalmış olmasının payı büyüktür kuşkusuz.

Bununla da kalmayıp bende kendime ve hayata karşı sade ve net bir bakışın gelişmeye başladığını hissettim. Hatta bu gelişmeyi o kadar büyük bir sevinçle karşıladım ki çok sevgili arkadaşımın büyük bir keyifle anlattığı anatomi bilgilerini dinlerken hayatı neredeyse tamamen sodyum-potasyum pompasına indirgeyecek oldum, ATP'ye aşık oldum, süt içersem mutlu olmaya fizyolojik açıdan katiyen hazır olacağıma kanaat getirdim.

Dışarıdan bakınca farazi gelme ihtimali yüksek olan bu şeylerle uğraşırken, sanki mutluluğun sırrını çözmüşüm, hayatın özüne ulaşmışım, yoldan geçerken basit gerçekliğe rastlamışım da kafamdaki tüm çetrefillerden kurtulmuşum gibi görkemli bir sakinlik içindeyim.

Belki her biri tırı vırı. Böyle ince bir yerimden "çıt" diye kırılıp buruk iç çekişlere dalmayacağımın da garantisi yok. Ama iyice inandığım bir şey var artık.
"Netlik" denen şey şahane bir şeymiş. İnsan kendine karşı netleştikçe dışarıyı da net görüyormuş.
Aslında şimdiye kadar benim pencereler hep içerden buğulanmış.

freud diye bir şey vardır*

2008-03-09T02:41:00.010+02:00

erkeklerin cinsellik algıları ve karakterleri arasındaki paralellik hakkında, neredeyse tüm ilişkilerimi dayandırabileceğim, artık kesinliğine bütünüyle inanmaya başladığım fantastik fikirlerim var.

örnekleri fazlasıyla düşünmeye başladığımı söylemek, sonra düşündükçe kurduğum bağlarla günlerdir kafamda bir bir yaşadığım dumurları ince ince dizmek isterdim. ama sanırım bunun için biraz ketumum.

(*) not düşmem gerektiğine kanaat getirdiğimden, bu yazıdaki başlığın "Hatırlat da Haziran'ın Sonlarında Çocukluğumu Yakalım" adlı şiirdeki "freud diye bir şey yoktur" dizesinden yola çıkarak oluşturulduğunu belirtesim geldi.

sus

2008-03-03T03:36:00.004+02:00

kalemim kırıldı.
ben ölüm cezama, susuşuma ağlayadurdum, o "çoğaldım, şimdi iki elden yazman lazım" diyerek üzerime geldi.
ama olmuyor. ne kelimeleri bir araya getirebiliyor, ne içimdekileri ifade edebiliyorum.
sadece birkaç görüntü, üç beş diyalog, karışık yollar ve boş mu dolu mu geçtiğini anlayamadığım günler var aklımda.
öylece duruyorlar.

okyanusta kaybolmak istiyorum.

düğün

2008-02-21T18:15:00.003+02:00

she was married to the bosphorus
she threw her ring in then she blew a kiss
to the ottomans and byzantines
lying beneath the sea
she wore a pink and yellow summer dress
she kept her hair just like a poetess
she traveled all the way to germany
the trains and the cold, dark sea
the amber glow of a morning cigarette
on the istiklal caddesi
the vapor trails and the tiny minerettes
all the domes in silhouette

ziyan

2008-02-04T22:06:00.000+02:00

-----------------------
Sen, demiştin ki ,
Çok derinliklerden süzülüp gelecek bir aydınlık var; bense demiştim ki "ben de büyüyünce gelin olurum, sen sokaktan eve gelmezsin ama." Şimdi böyle kuzu kuzu otursan da dizimin dibindeki basamakta, bir indin mi merdivenden, bekle ki gelesin. Bak, ne zamandır sesleniyorum sana, gel beni kurtar diyorum. Sen inadıma pazar malı terlikler fırlatıyorsun.

Çok gün oldu. Saate bakmadım. Acı tırnaklarını sokuyor en başta.

"Bana inanma" diyorum, "Seniyse artık ancak bir biçimde sevebileceğimi bil tüm başkaları arasından. Yüzyıllar önce avluda çamaşır yıkarken görüp vurulduğum, acısını bir daha unutamadığım çocuğun anısına."

30.10.2006
C'ye
-----------------------------------------------

Çok ay geçti. Takvime bakmadım. Tırnakları hala içimde. Ağlasam. Onu bile yapamıyorum.

ölüyorum

2008-02-04T21:37:00.002+02:00

Kendimi cezalandırmak zorunda kalmayayım diye seni cezalandırdığımı biliyorsun değil mi? Bilmen gerek. Bilmiyorsan kendimi cezalandırmam gerekecek.
Hayatımda olduğun her an zerk-i ziyan. Ben ölüyorum. Sen de, ruhumla beraber beni terketmek varken daha da içime giriyorsun.

Git artık. Leblebiden saat olmaz. Sudan çıkmış öpücük balığını öpünce hayata dönmez. Hikayesini yazsan beş para etmez.

Git.

Ama gitmeden önce bana old and wise'ı çal!

(C'ye)

aranızda ikon sevmeyen var mı?

2008-01-28T02:47:00.000+02:00

Kadınlara has bir şey mi yoksa sadece Türkiye'de mi bu boyutlara geldi diye düşünmeden edemediğim bir nokta var.

Geçenlerde dolmuşa 30 yaşlarında 2 kadın bindi. Birinin saçları, giyim kuşamı, boyu posu olduğu gibi Binbir Gece dizisindeki Şehrazat karakteri. Arkadaşı "Bu tarz sana çok yakıştı" diye onu poh pohlarken o da "Evet bu şekilde kendimi daha güçlü hissediyorum. Şehrazat geliyor aklıma hep" diye karşılık verdi. (henüz rastlamamış olanlar için ek bilgi: şimdi piyasada Şehrazat gömleği diye bir şey var. çocuk reyonlarında bile!) Tamam insan bazı biçimlerde kendini daha rahat veya daha güçlü hissediyor olabilir. "Saçlarımı dümdüz yapıp arkadan toplayınca, dik yakalı gömlek, koyu renk elbise giyince kendimi daha iyi hissediyorum" dersen bir şey diyemem. Ama bu yapıştırılmış karakterlere tapma, sıkış tepiş o kalıpların içine girme çabası da neyin nesi?

Gerçi uzun siyah paltoyu omzuna atıp uzun beyaz atkıyı da iki yandan sallandırınca delikanlı oldum sanan tenekelerle dolu bir alanda, bunu sadece kadınlara indirgemek biraz ayıp kaçacaktır.

Neyse, sonuç olarak birileri gözümüzün içine baka baka "Ben seni salak yerine koyuyorum ve sen bunu yiyorsun, pazarlamacı kurnazlara da bol bol kazandırıyorsun" diyor. (Ticaret kafası olan hiç kimse piyasaya "Bennu eteği" diye bir şey sürmez mesela. O karakter insanların özeneceği bir güc ikonu değil çünkü.) Elbette ki bunu söyleyen ilk ve tek kişi değilim ama düşündükçe fazlasıyla sinirlerim bozuluyor. İçinde bulunduğumuz dönem itibariyle bazı şeylere engel olamayıp karşı koyamadığımızın da farkındayım ama insanların bu derece kolaylıkla "medya-özentilik-tüketim" üçgenine sıkıştırılmasına, daha da kötüsü kendi kendilerini sıkıştırmalarına katlanamıyorum.

duvar

2008-01-26T18:14:00.000+02:00

Sabahtan beri muhtelif internet sitelerindeki duvar desenlerine bakıp bakıp iç geçiriyorum.

Böyle çiçekli böcekli bir odada tüm günümü geçirebilirim. Hiç şikayet etmeden. Nefis!! Ama benim evimin sahibi var. Duvarların rengini beyazdan açık maviye döndürmek için izin verirken bile 15 defa düşünen bir sahip..

Şu alt kattaki odayı da pek sevgili arkadaşıma rezerve ettirdim mesela. O kendini bilir. Ooh-la-la!!

Keşke herkes duvarlarını istediği gibi boyayabilse. Sadece kendimize ait olan tek yaşam alanını bari ruhumuza göre renklendirebilsek.

Ne demiş saygıdeğer psikolog? "If you cannot change the world, change your world."

budama mevsimi

2008-01-23T01:38:00.000+02:00

Çok beyazım bugünlerde.
Alabildiğim kadar güneş ışığı, duyabildiğim kadar müzik, tek battaniyeyle idare edecek kadar sıcaklık, başımı gömebildiğim bir yastık yumuşaklığı. Yeterli. Aylardır beynimi öğüten şeylerden sonra bu kadarcık sadelik oldukça doyurucu.

İnsanın çok dallanıp budaklanmaması lazım. Ya da bazen oraya buraya uzanan dallarını daha dorusu budaklarını gerektiğince kesmesi lazım. Kökü, gövdesi zayıflıyor yoksa. İşlevsiz uzantılar içinde boğulduğuyla kalıyor. Dikkat etmek gerek.

kulak

2008-01-15T19:16:00.000+02:00

günlerdir gelip birkaç şey karalamak derdindeyim. 2 gün sonra son bulacak olan çilemden sıyrılamadığım için "yeni gönderi" butonuna bakıp bakıp iç çekmekteydim. neyse, sonunda kendime gayet faydasız bir iş buldum* ve burada paylaşmak istedim.
şimdi iyi bir dinleyici olmaktan falan bahsetmek isterdim, müzikte seçicilikten dem vurur, piyasadaki, kendi sesini bile duyamayan, kulağı bozuk şarkıcılara filan laf sokardım. ama uzun uzun tespitlerden konuşmayacağım.
sadece ve sadece "ben yaptım, sen de yap güzel oluyor" demek maksadıyla sizleri kulak testine davet ediyorum. valla bak çok zevkli. hele de tamamlanmayı bekleyen bir dolu işin varsa tadından yenmiyor, şahane!
şimdi ben kendimi övmüş gibi olmayayım diye buraya skorumu yazmayacağım ;))
testi uygulayıp olumlu ya da olumsuz "aaa bende de ne kulak varmış. vay anasını!" diyenler buraya dönüp elime mum diksin. hadi bakalım.

*ayrıca, bu final/ödev döneminde fuzuli işler bulma konusunda kendini aşmış arkadaşlara özendiğimi de belirterek kendilerine selam eder el sallarım. :)

** BONUS: ritm testi ve ton testi' ni de denemeden geçmeyin. güzel şeyler bunlar. insanın kendini keşfetmesi oldukça keyif verici.

let it snow let it snow let it snow

2008-01-03T23:02:00.000+02:00

Ankara'da karda yürümek şahane.
Sonbahardan kalma yapraklar da pudra şekerinin üzerine düşmüş karamel parçası gibiydi bugün.

yeni

2008-01-01T00:01:00.001+02:00

tablolarda görüp de özendiğim kadınlar kadar güzel, bir patates çuvalı kadar çirkin olduğum, aylardır inatla açmadığım şarabımı açıp içmeye başladığım bu -aslında oldukça sıradan- günde, yalnızlığı çok sevip de yalnız olmayı beceremeyen biri olduğumu anladım.

*Ludlow Street çalıyor. "love is the only thing that matters, love is the only thing that's real" diyor.
nedense bana çok gerçek geldi. nedense..

kaygılı böcek

2007-12-28T23:35:00.000+02:00

internetin insanı çok tembelleştirdiğine ve nankörleştirdiğine inanmaya başladım iyice.
evet bu internet denen über faydalı, muazzam bilgi ve iletişim yuvası insanı had safhada tembelleştiriyor. onunla da kalmayıp bilgiyi, veriyi değersizleştiriyor. en azından benim için böyle bu.
bunun hakkında sayfalar yazmış, onlarca cümle söylemiş birileri muhakkak vardır. ama işte bu noktada insan tıkanıyor. "peeaah birileri daha önceden düşünmüştür muhakkak" şeklinde bir gevşemeyle kendini salıveriyor.
ben mesela, eskiden aklıma bi şey takıldığında ne yapar eder bulana kadar kendimi parçalar, potansiyel arkadaşlara danışır, bulunca da özene bezene dosyalara, klasörlere arşivler, gözüm gibi saklardım. kim ne demiş, kimler ne düşünmüş merak ederdim. çünkü her şey her yerde değildi. en azından şimdiki kadar değildi. şimdi aklıma bir şey takıldığında "yaa aman be internette vardır nasıl olsa" diye geçiştiriyorum. "herkesin her düşündüğü de oralarda bir yerlerdedir nasıl olsa" diyerek es geçiyorum. sonra unutuyorum çoğunu. burada benim de eşekliğim yok mu? elbette var. ama internetin içine daha fazla girdikçe o araştırmacı ve korumacı ruhumdan daha da uzaklaştım. hoş pek de araştırmacı bir insan değildim ya, bu da tuzu biberi oldu işte.
eskiden bi şarkıyı bulmak için yırtınırdık, bir kaset almak için para biriktirirdik ya hani. tamam şimdi sınırsız müzik dinleme şansımız var ne güzel. ama ben müziği MP3 olmadan önce daha üzerine titreyerek dinlerdim. şimdi tıklıyorum çat iniyor. hepsini birden listeye atıyorum kendi haline çalıyor. canım sıkılırsa yine bir tıkla puffff ortadan yok oluyor. ne güzel. on numara bir tüketiciyim. neden? çünkü eğer tekrar istersem yarın akşam bir tıkla yeniden indirebilirim de ondan. bu kadar basit sanki. ne tuhaf. bu sadece bende mi böyle onu da merak etmiyor değilim açıkçası.
aklıma takılan şey her neyse sadece bir tık uzağımda, uğraş vermeme gerek yok. illa ki bir yerlerde hazır, paketlenmiş biçimde beni bekliyor. oldukça ulaşılabilir yani. o sebepten pek de elzem, aman aman önemli bir şey değilmiş gibi geliyor. bu her türlü bilgiye erişme fırsatı belki de şimdiye kadar sahip olduğumuz en değerli şeylerden biriyken, bunun rehavetine kendimi kaptırıp o "birileri bunu kesin düşünmüştür" fikrine kapılarak bazen düşünmeye bile üşendiğimi farkettim. kendime de kızgınım.

love profusion

2007-12-17T22:27:00.000+02:00

fazla geldi işte. ben daha fazla taşıyamam demiştim sana. çok uğraştım. çok zorladım. götüremem böyle. alışamam, zorlayamam. kıskançlık krizlerinle beni hırpalarken, rastgele aşk noktalarında çevirdiğin oyunlarının beni kıskançlığın tırnaklarıyla boğuşmak zorunda bırakabileceğini hiç aklına getiremedin. artık yeter. pencereleri de açtım. o her zaman üzerine basa basa hatırlattığın koku da yok artık. dışarıdan gelen is kokusu var en fazla. lavanta parfümleri sıkıyorum geçiyor.

sen de git. temelli git ama. gelme.

pj

2007-12-14T22:26:00.000+02:00

bilgisayar, sözlük, çeviri, imdb, movie pack, response paper, kahve, sigara, minoset, boyun ağrısı için yastık, yine kahve, sigara, uykusuzluk, baş ağrısı, minoset kesmez apranax fort, yorgunluk, bıkkınlık....

pijama desenli blogum benim yerime uyusun.
sıkıldım.

sabahın köründe delirmeceler -5-

2007-12-08T08:04:00.002+02:00

Kendine verdiği sözleri tutmaya söz vermiş bir insan olarak en son verdiğim sözün sabahın aydınlık saatlerine kadar pc başında oturmamak olduğunu hatırladım bir an. 2 söz birden bozmuş oldum bu durumda ama kararlıyım. İstisnalar moralimi bozmaz.

Son günlerde yapmakta olduğum çeviri sayesinde "Amerikan sinemasının İngiliz sinema sektöründeki ulusal sinema kavramını öldürmesi... vıdı vıdı vıdı..." konulu tezlerden, bir doktora tezi çıkarabilecek kadar (oha) bilgi edindim. Yalnız işin kötü tarafı, bu konudaki akademik bilgiyle kıyaslayınca, film izlemenin hazzını daha çok önemsiyorum. Okulda da haftalardır aynı kalıplarla aynı "gubik emperyalist mesajları" pompalayan "tarz" amerikan filmlerinden, ve "american idea" konseptli sayfalar süren boktan ödevlerden içime bi fenalık gelmiş olduğundan dolayı bir kusma isteği, bağırıp çağırma, parçalama, gazete yırtma, bardak kırma dürtüsüyle doluyum. Vallahi çok düz bir insanım. Yani bunları da öğrenmiş olmanın kötü yanı ne olabilir ki değil mi? Ama bazı durumlarda düzüm işte. Tamam Hollywood'un bana pompaladığı her şeyi yutacak kadar salak değilim; ama mecburiyetten hoşlanmayan, bindirilmiş görevlere farklı gözle bakacak, onları 'keyif'ten ayrı tutacak kadar, o derece 'akademik'likten uzak bir insanım. Şimdi hoca "haydi gençler haftaya 120-189 arası okunup gelinecek. 2 film izlenip rapor çıkarılacak" demese ben kendi kendime onu okur yalar yutarım belki. İnsanın ilgi duyduğu bir şeyden, mecburiyet söz konusu olduğunda nasıl da soğuduğunu adım adım deneyimlemiş oldum. Nerde benim yatağın üzerine serilip sabahlara kadar kapkara filmler izlediğim arkadaşım? (ki kendisi bu delirme sürecinin önce-sonra muhakemesini yapabilecek tek şahididir) Nerde benim "bi gün film gecesi yapalım la" diye pır pır uçuşan canlarım? Tırnağım kadar heves kaldıysa ben de bir daha keyifle film izleyemeyeyim.

Sabahın şu saati itibariyle anlamış bulunuyorum ki, mecburiyet halinde insanda negatif koşullanma durumu vuku buluyor.
Dün bir bölüm arkadaşıyla da "lan bize o zamanlar okuttukları şeyler ne de keyifliymiş aslında. hayatın içinden.. bıdı bıdıı.. ayy canıımm" diye muhabbetini yaptık hatta. O kitapları sevgiyle andık. Ama o zamanlar sınav günü kredisi dolan, bir daha asla kapağı açılmamak üzere çekmecelerin içine, çekyatların altına gömülen zavallıcıklardı onlar. Neden? Mecburi bir işti çünkü onları okumak. Değerlerini sonra anladık. Belirli aralıklarla elimize alıp okşamaya, "aha şu sayfada şöyle bir şey vardı" diye sınavlarda yazdığımız derin(!) yorumların çok daha ballılarını dillendirmeye başladık.

Film hususunda olay bunun tam tersi oldu. Pek severek izlediğim canlarımdan, bıçakla kesilmiş gibi bir anda tiksinmeye, bilgisayara cd'yi takıp çekyata serilmeye üşenmeye başladım. Vallahi çok şaşkın ve üzgünüm! Tüm sorumlusu amerikan film sektörüdür. İki hafta sonra film diyetine gireceğim. Bu da isveç diyeti gibi bir şeymiş. Kaybettiğin filmleri misli misli geri alıyormuşsun sonra.

Ben bir gün yine günlük yazıyor hissiyatına kapılmışken.... Haah şey diyordum. Mecburiyet. "Oh" sesleri "Off" olunca, anlayın ki bir insan sevdiği bir şeyi, artık mecburiyetten yapmaya başlamıştır. Kafanızı bozmayın, o zaman oturun müzik dinleyin. MFÖ filan olabilir :)

söz bozumu

2007-11-29T05:42:00.000+02:00

yüzbin kere tövbe edip yine şarap içerim.
böyleyim. hep sarhoşum.
bu son.
yalan!
ne?
bu işte.

.

2007-11-29T00:26:00.001+02:00

bunca yıldır (yıl diyorum bak ne kadar da uzun zaman oldu) ne sana ne de kendime itiraf ettim ben bunu ama şimdi şimdi anlıyorum ki ben sendeyken kendimden geçmişim. vazgeçmişim yani.. bırakmışım bir yana. ben yüzümü sana döndükçe yüz yüze geldiğim pazar malı terlikler hep birer tokat gibi patlamış suratımda. mahallenin şapşal çocuğu gibi, acıdığı belli olmasın diye sen bakarken gülmüşüm, köşeyi dönünce oturup için için ağlamışım. ama senin hiç haberin olmamış bunlardan. gerçekten olmamış. ben gözümle gördüm, emin oldum. haberin yok hala. hala yok!
ve şimdi öyle zor ki o kenara bıraktığım hayatı yeniden yakalamak, ucundan tutup hızlıca kendime doğru çekmeye çalışmak. arkasından koşmakla yetişilmiyor. yetişseydim sana yetişirdim. (bunu sana söyleseydim eminim gülerdin.) umarım haksız yere geride bıraktığım zamanlar, boş boş geçiştirdiğim duygular, geceler gündüzler senin kadar inatçı çıkmazlar. umarım "haydi gel beraber oynayalım" deyip de hemen cayıp kaybolmazlar.
"hiç kolay olmadı" demek istiyorum. "ne senin haline hiç canım yanmıyormuş gibi katlanıyor görünmek, ne de senden kurtulmak." ........
"ama ben istedim. yaptığın onca şeye rağmen seni çıkarıp atmayı göze alamıyorum" diye bağırmak istiyorum.
"bir gün, seninle savaşma derdinde olmadığımı anlayıp benimle savaşmaktan vazgeçer misin? belki de o zaman daha az acıtırsın ve yaranın kabuğu daha çabuk düşer" diye düşünüp duruyorum.
"madem bir anda çıkarıp atamıyorum azar azar tüketeyim o halde değil mi!! biraz ona biraz buna dağıtayım. azıcığını yemek yediğimiz masaya bırakayım. bir kısmını seninle içip senden sonra senin için ağladığım barlarda. birazını yatakta ısıtayım buharlaşsın uçsun gitsin. sonra hala yatağımın orasından burasından çıkan saçlarını kesip kesip çöpe atayım mesela."
bak gördün mü azar azar tükettim ben seni. ama bir şey kalmadı şimdi. ondan istemiyordum seni çıkarıp atmayı. istediğim tek şey o duyguya alışıp, onunla beraber yaşamaktı. beceremedim.
şimdi hissizim. yetişmeye çalıştıklarımın arkasından koşarken düştüğümde canım yanmıyor mesela.
tıpkı senin istediğin gibi.
hadi yine gel.

ella ella, under my umbrella

2007-11-13T23:08:00.000+02:00

Ankara'da yağmurda gezmek güzel.

héroïne noire

2007-11-13T01:31:00.000+02:00

Bütün gün "film noir"la uğraşıp, bunun film türlerinde kendine yer bulan, filmin genel atmosferini şekillendiren bir tarz mı yoksa başlı başına bir tür mü olduğuna dair kafa yorduktan sonra makalelerin en güzel ve en can alıcı noktasına geldim. "Women In Film Noir"
Demişler ki;
Kadın, güçlü kahramanımızı zayıflatan tek öğedir. Çünkü erkeğin en zayıf olduğu nokta cinselliktir. Erkek ne kadar karşı koysa da kadın, kendini "fetişize" etmekte (yani "overvalued" kılmakta) aklını kullanabildiği ölçüde başarılı olacak ve dolayısıyla erkeği zayıf noktasından vuracaktır. Kahramana zayıflık ve/veya zaaf yakışmadığından, kadının adı yine kötüdür. Yine kakadır. Çünkü kadının kasıtlı olarak yarattığı psikolojik etki, erkeğe has "castration" psikolojisiyle denk tutulur. Canım ciğerim kara filmler terminolojisinde kadın için uygun görülen terim şu: "PSYCHOLOGICAL TERROR"
"Women in film noir tended to be characterized as femmes fatales, intent on castrating or otherwise destroying the male hero."

Savaş sonrası dönemde paranoyanın kol gezdiği Amerikan halkı için, bu kara filmlerin aşırı rahatsız edici etkisini hafifletmek maksadıyla yeni ve pratik (!) uygulamalar oluşturulmamış değil tabii ki. "Through a process of devaluation, woman was seen as guilty object."

Bütün bunlardan bir mesaj çıkarmak; ironiyi tercih edip, bastırılmışlığa ayna tuttuğuna inanmak da bir tercihtir ki bunu seçmek ziyadesiyle mantıklıdır.

Ha sayfalarca ödev beni beklerken, bunları o sayfalara değil de gelip buraya karalamam ne kadar mantıklıdır onu saatlerce tartışabilir ve hiçbir sonuca ulaşamayabilirim. Ama biraz dinlenmek gerek.

başlıyoruz

2007-11-10T05:32:00.000+02:00

İnsanın kendi adına aldığı kararları yine kendi kendine bozması -ve hatta unutması- kadar kolay bir şey yok. Başkası ya da başka bir şey için alınan kararları bozmak bile can sıkmaya yeterken, kendi için aldığı kararları bozması kolay görünmesine rağmen bir süre sonra müthiş bir suçluluk ve dahası öfke yaratmakta.
Kendini bile ayakta tutamadığını, hatta kendine bile tutunamadığını fark eden insan ister istemez güvenini kaybedip diğer insanlardan kopmaya, evinde her şeyden uzak oturmaya, yine kendine güvenemediği için eline iş almaktan kaçınmaya ve dolayısıyla yavaş yavaş tükenmeye doğru yol alıyor.
Böyle bir süreçten sonra kendini denemek için verdiği, görünürde değersiz ama pratikte faydalı sözler ve kararlar, yeni heveslerin oluşmasına, içinde bir şeylerin dışarıya doğru kıpraşmasına sebep oluyor ki biz buna canlanma diyoruz. Biz kim miyiz? Aldığı kararları yerine getirmeyi uzun zaman önce bırakarak -ve hatta- kendi adına çoğu zaman bir şey yapmaya niyetlenmediği için uzun bir süre kendine küsen, ööylece bekleyen ben... ve bu sırada yattığı uykusundan uyanarak bu "ben"i dürten ve onu da yerinden kaldırarak yollara düşen çok özlediğim ben.

Bölündük. Ama çoğaldık. Mutluyuz. Çünkü yürüyoruz.

Bugün kendimiz için aldığımız karar; bundan sonra, mecbur kalmadıkça sabahın bu saatine kadar bilgisayar başında oturmamak. Mesela..

persona

2007-11-07T04:56:00.000+02:00

"Anladığımı düşünmüyor musun?
Umutsuz varolma hayali. Öyleymiş gibi görünmek değil, gerçekten olmak. Her an uyanık. Tetikte. Başkalarına karşı sen ile yalnızkenki sen arasındaki uçurum. Baş dönmesi ve sürekli bir 'sonunda açığa çıkarılma, içinin görülmesi, parçalara ayrılma ve hatta belki tümüyle yok edilme' arzusu. Sesin her tonu bir yalan, her davranış bir aldatmaca her gülümseme aslında yüz ekşitme.

İntihar etmek mi?
Oh, hayır!
Bu çok çirkin.
Sen bunu yapmazsın.
Ama hareketsiz kalabilirsin. Konuşmayı reddedebilirsin. O zaman en azından yalan söylemezsin. Böylece, kendi içine kapanabilir ve kendini kapatabilirsin. Artık rol yapmaz, herhangi bir maske takmaz ve yalancı davranışlarda bulunmamış olursun. Öyle zannedersin.

Ama görürsün, gerçek inatçıdır.
Saklandığın yer su geçirmez değildir.
Yaşam dışardan sızar içeri.
Ve tepki vermek zorunda kalırsın.
Hiçkimse de, bu gerçek mi değil mi; sen içten misin yoksa yapmacık mısın diye sormaz."

kıskanç

2007-11-04T20:44:00.000+02:00

ne kendime, ne başkasına, ne de hayata karşı ukalalık yapmak istiyorum. ama bir şeylerin yetmediği, bir şeylerin eksik olduğu, içimi gıdıklayan heveslerin havada asılı kaldığı günlerim olmuyor değil.
insanların savurganlığını, umursamazlığını hoş göremediğim zamanlar bu günler oluyor.
belki bazen de savurdukları şeylere imrendiğim, iç geçirdiğim, hatta kıskandığım günler.

gördükçe görmek istediğim ama bir o kadar da görmeye dayanamadığım şeyler bunlar. her zaman olmaz bu duygu ama feci bir şeymiş. mesela hiç küçük kardeşini kıskanan "büyük çocuk"lardan olmadım ben ama bugünlerde, içimde belli şeylerden (o çok havada kalan heveslerim) dolayı birilerine karşı (her kim ve her ne kadar olursa olsun) "kıskançlık" duygusunun yerleşmeye başladığını ve farkında olmama rağmen önüne geçemediğimi gördükçe canım sıkılmaya başladı.

şimdi ben sadece rengarenk giyinip, karlı buzlu yollarda salına salına yürüyerek deli deli şarkılar söylemek istiyorum.
kar yağsın!

festival güncesi -3-

2007-11-02T23:54:00.000+02:00

Sevgili günlük, (iyiden iyiye alıştım ben bu günlük ağzına)

Bugün festivaldeki herkes mutluydu. Çalışan arkadaşlardan birçoğu tatil yapmayı tercih ettiğinden, biz 3 kişi salonun tüm işlerine yetişmek için koştursak da mutluluğumuz bozulmadı.
Sadece, akşam üzeri sinemaya gelen 3 kişi, festivalden dolayı vizyon filmlerini göstermediğimizi söyleyince bize bozuk atıp türlü triplerle salonu terketti. Ama onu da unuttuk bir sonraki seansta, zira salon yağmurlu bir cumanın akşamında sinema keyfi yapmaya gelen insanlarla dolmuştu.

Ya şimdi düşünüyorum "ben bunları neden bu kadar abartıyorum, sanki ülkeyi kurtarmışız gibi anlatıyorum" diye. Ama "bu festival uzun süreli bir eve kapanma evresinden sonra odamdan ve battaniyemin altından çıkmamla aynı zamana denk düştüğünden bu kadar gönül bağladım sanırım" diye kendimce mantıklı bir açıklama getirebiliyorum :) Yazı içinde smileyler kullanmayı pek sevmeyen biri olmama rağmen mütemadiyen gülücükler saçmaya başladım. Yani o derece :)

Bir de İmge -güya kitabevi olan- bugün beni çok şaşırttı. Festival filmlerini tanıtan kitapçıklardan bırakmaya gittiğimde, bana bölücü örgüt elemanı, kitapçıklarımıza da muzır neşriyat muamelesi yaptılar. Beni "sen şurada bekle bakalım iki dakka" diyerek, kitapçıklarımızı da "yok yok koymam ben bunları kasanın yanına filan" diyerek yerdiler, küçük düşürdüler. (bak nasıl abartıyorum hala) Ama bunları gerçekten yaptılar. "Kitapçıkların tanesi 5 YTL, üstelik paranın yarısı da sizin" deseydim alırlardı belki. Ücretsiz olunca değersiz gördüler. Bir ara "Sen kafeteryaya bi bak... Sen bi tane versene onlardan bana bakayım... Sen nerden geliyorsun, niye buraya getirdin bunları... evet evet sen.." gibisinden laflarla, umursamaz, soğuk bir ses tonuyla ve sürekli küçümseyen bir bakışla konuşan kadına "Ben, para verip kitap satın aldığım zaman, müşteriye her zaman pek şirin görünmeye güdümlü o gülümseyen yüzlerinize nail olan 'Siz'; şimdi ise soğuk suratınızı çekmek zorunda kalan 'sen' oluyorum öyle mi?" diyecek oldum. Vazgeçtim. (Dün onca hengamenin arasında birdenbire "Bu dünyada artık her şey para ile dönüyor, birazcık Marx okuyun" diyen ve arkadaşlarla arkasından bayağı bir geyik çevirdiğimiz uzun boylu, şık giyimli, yakışıklı adam, bugün kısmen haklı çıktı galiba) Neyse, fors sahibi "şirket çalışanları" kitapçıkları almadılar nihayetinde. Haa ellerine örnek olarak verdiğim birkaç kitapçığı da kendilerine saklamayı ihmal etmediler bu arada. "Belki kendimizden başka insanlara bi faydamız dokunur" diye bir korkuları var sanırsam.

Neyse günlük. Ben bugün yine de mutluyum :)

festival güncesi -2-

2007-11-01T23:36:00.000+02:00

Bugün, festivalde ilk izlediğim filmi bir daha izledim.
Festivale gelen 10 kişiden 5'i "İspanyol filmlerinden sıkıldım" dese de bir türlü bu filmlerden sıkılamadığımı, ne olursa olsun, ne kadar kasvetli ne kadar dağınık veya ne kadar gevşek olursa olsun bu adamlardan vazgeçemediğimi anladım. Günlerdir "Por que te vas?" diye şarkılar söylüyorum mesela..

Bir de festival amelesi olarak kapıda gelip gideni ağırladığım süre içinde insanları "program çıktılarını bile almaya korkanlar" ve "parasına kıyabilip hatıra olsun diye katalog bile alanlar" olarak iki grupta kategorize ettim. Kategorizasyon hastalığına yakalandım.
Arada kalanları da "hmm geçiyordum uğradım"; "evde yapacak işim yok o yüzden her gün her film arasında benimle sohbet edeceksiniz"; "kimseyle muhattab olmam filmimi izler çeker giderim"; "bu dünyada her şey paralı, oturun biraz marx okuyun"; "ya ben festivali takip etmek istiyorum ama önerilere ihtiyacım var" diyenler olarak alt gruplara böldüm. Bunların da alt grupları var ama onlardan bahsetmeyeceğim :)
Bir de gece herkes gittikten sonra yerleri paspalayıp ardından da paspaslarla danseden deliler var ki onlar biz oluyoruz ekipçe :)

Filmlerime gelecek olursak...

Her biri hakkında uzun uzun konuşmak istemiyorum. Aslında istiyorum ama burada değil. Yorgunum. Dükkanı anca kapatıp geldim.

Kelebek ve Dalgıç Giysisi, Sonraki Sayfa, Paris'te İki Gün şimdiye kadar izlediklerim arasında sırasıyla en beğendiklerim.

İlk film yardımıyla adeta gözkapaklarımı birbirine diktirdim, konuşabiliyor olmanın, sahip olduğumuz en güzel yetilerden biri olduğuna kanaat getirdim.

Sonraki sayfaya geçtiğimde ise; bir insanın, hayatının altüst olmasından sorumlu olanları nasıl kör düğümlerle boğabileceğine şahit oldum.

Paris'te de eğlendim güldüm. Ama bu hepsinden önceydi. Şimdi iki sonraki sayfadayım. Kulağımda hastalıklı piyano melodileri var yani.

kitab-ül sîma

2007-10-27T23:59:00.000+03:00

Facebook üzerinden gelen "application request" listemden tam 26 Vampire, 12 Warewolf, 17 tane de Zombie isteği sildim. OHA!

Sonra Slayer vaar. Pirate var mesela.
" Ahoy!...wanna be a pirate? Fight other pirates on the high seas of Facebook in search of booty and advernture!"
Ahoy yaa. Ahoy! Bundan da bi 9 tane vardı.

Sonra efendim okeye dördüncü arayanlar mı dersiniz. Pokere altıncı sekizinci çağıranlar mı dersiniz. Balona su doldurup patlatanlar mı ararsınız, patatesi ısıtıp size fırlatanlar mı...

Hele de bi Hawaiian Luau request var ki hala ne olduğunu anlayabilmiş değilim.
"Frog Licking", adı ve çağrı mesajı en ilginç olan eplikeyşınlardan biri mesela.. You have a "you wanna lick my frog?" invitation!

Ha şimdi dalga geçiyor gibi görünsem de benim de patatesi fırından çıkarıp sıcak sıcak başkalarına fırlattığım zamanlar olmadı sanmayın. Ama onay bekleyen o kadar şeyi listelemişim iyi ki. Şimdi tek tek silerken öyle eğlendim öyle güldüm ki kendi kendime.

"Lan bu kadar zamandır çılgınlar gibi oynadığımız şey özetle bu muymuş" cümlesi, o an yaşadığım duygunun özetidir. Ve kendimi "25ine gelmiş ve fakat bir nane olamamış" gibi hissetmemin de sebebidir. =)) Eğlendik mi? Eğlendik. E iyi madem.

Yüzünüzden gülümseme, elinizden kitap eksik olmasın efendim. Sağlıcakla.